Anlamadım bir şekilde kendi kendimizin efendisi olduğumuza, hayatın bize zevk, eğlence için verildiğine inanıyoruz. Oysa bunun ne kadar kötü olduğu gün gibi açıktır. Çünkü bizim buraya gelişimiz, elbette ki birinin isteğiyle ve bir şey için olmuştur.Ama biz, yalnız zevkimiz için yaşadığımıza hükmettik.
Aradığınız rahatlığı…
Buldum evet… Kederle gülümsedi: Dünyada insanoğlu ne kadar rahatlayabilirse… Çünkü aslında kendimizi acılara gene kendimiz sürüyoruz! Akıl her zaman doğru çalışmıyor, çeşitli hırslar, istekler de yanılmaları kolaylaştırıyor. En kötüsü, kendi kendimizle çoğu zaman çelişmeli yaşadığımız halde, başka bir insanla birlik kurmaya, duygularımızı birbiriyle hiç ayrıntısız eleştirmeye çabalıyoruz! Duvardaki levhalardan birine bir zaman baktı.Daha acı gülümsedi: aslında gerçekten rahatlamaz, avunur ademoğlu… Belki de savunmamız bile kendi sanımızdır. En iyi avuntu da dünyadan vazgeçtiğimize, hırsları zincirlediğimize kendimizi inandırmak… Yalan da olsa inandırmak…