Ufuk Can Kurt
@ufukcankurt
`Okumayı bıraktığın gün sonbahardır, ertesi gün cehaletin kışı başlar...`
𐤟
Mustafa Kemal Atatürk
Mustafa Kemal AtatürkSoftware Engineer
Pamukkale Üniversitesi
22 Mayıs
1254 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Ama o hayat, o dönem şimdi bana bile sahte geliyor, unutulup gitmiş bir söylenti gibi."
Deniz Duası, Eylül 2015'te Avrupa'da güvenli bir yere ulaşmaya çalışırken Akdeniz'de boğulan üç yaşındaki Suriyeli mülteci Aylan Kurdi'nin hikâyesinden esinlenerek yazıldı. Aylan'ın ölümünden bir sonraki yıl, benzer yolculuklara çıkan 4176 mülteci öldü veya kayboldu. Bu kitap, savaştan ve zulümden kaçarken denizlerde kaybolan binlerce mülteciye adanmıştır.
Hosseini’nin, 2015 yılının Eylül ayında, Avrupa’da güvenli bir yere ulaşmaya çalışırken Akdeniz’de boğulan ve cansız cesedi kıyıya vuran üç yaşındaki Suriyeli mülteci Aylan Kurdi’nin hikâyesinden esinlenerek kaleme aldığı Deniz Duası, mülteci sorununa son derece çarpıcı bir bakış getiriyor.
Suriyeli bir babanın, sonu belirsiz bir yolculuğa çıkmadan önce, oğluna yazdığı bir mektup şeklinde tasarlanmış olan metin, savaştan ve zulümden kaçarken denizlerde kaybolan binlerce mülteciye adanmış.
Reklam
Kitabın bitiş cümlesi böyle olabilir mi gerçekten:
"...kalbi artık onu incitmeyi çoktan bırakmıştı."
Benim için bu kitabı anlatmaya kelimeler yetmez... Bu kadar muazzam anlatımı ve betimlemeyi nasıl yapabilirsin be üstad.
O kadar Zweig eseri okudum ama bu kitabın yeri artık çok daha başka...
Seni kitap okuyan insanlarla tanıştıracağım. Hayat ancak böyle insanlarla bir araya geliyorsan yaşanmaya değer.
Bazı kitaplar vardır, okuduktan sonra hayatınızda boşluk bırakır. O boşluk hiç dolmaz...
Pekâlâ, aslında bir bakıma Jack London'ın yazdığı bu eser otobiyografik bir eserdir diyebiliriz. Jack London, Martin Eden'dir. Martin Eden, Jack London'dır. Eser içerisinde, sosyoloji, felsefi ve psikolojik taraflar barındırıyor. Eser, farklı sosyal sınıflar arasındaki çatışmaları gözler önüne sermektedir.
Martin Eden, cahil, ağzı bozuk, eğitimsiz, alt tabakaya ait ama güçlü ruhu olan bir denizcidir. Ruth ismindeki bir kıza aşık olduktan sonra Martin için işler değişmeye başlar. Martin Eden hayatını değiştirmeye, Ruth'a layık olabilmek için bir çok şey yapmaktadır. Martin, kitaplarla ve kütüphane ile tanışır. Martin'in hayatı da bu noktada değişir. Ne bulduysa okumaya, kendini geliştirmeye başlar ve kitaplar onun her şeyi olmuştur. Bir de bunun yanında yazmaya başlar. Günde sadece 5 saat uyur ve geri kalan 19 saatin hepsini çalışarak geçirir. Martin Eden'a kendisinden başka kimse inanmaz. Herkes bir yerde iş bulup çalışmasını söyler. Ama Martin Eden hayallerinden vazgeçmez. Sevdiği kız Martin'i hiçbir açıklama yapmadan tek bir mektupla terk eder.
Martin Eden'in yazdığı her eser, reddedilir. Martin Eden, büyük bir yoksulluk içerisinde, eşyalarını rehineciye bırakarak, yeri geldiğinde günlerce boğazından tek bir lokma geçmeden hayatını sürdürmeye ve yazmaya devam eder... En sonunda Martin Eden hayallerine ulaşır. Martin Eden'in artık hiçbir hevesi ve isteği kalmamıştır. İşin komik tarafı ne biliyor musunuz?
Martin Eden, ülkede en zengin konuma geldikten sonra herkes onu evine yemeğe davet edebilmek için sıraya girer... Peki ama bunların ne anlamı vardır? Ne
Ölümcül bir hastalığa yakalanan İvan İlyiç, günden güne ölüme bir adım daha yaklaşır. Bu süreç aynı zamanda bir o kadar acılı ve dayanılmazdır. Bu eser, tüm bu süre boyunca ölüme dair bize sorular sordurtan, felsefi ve psikolojik açıdan zengin bir kitaptır.
İvan İlyiç, en başından beri monoton bir hayata sahip, yegâne amacı daha yüksek mevkiye ve paraya ulaşmaktır. Bunun dışında hiçbir alanda kendini geliştirmemiş, başka hiçbir şeyle ilgilenmemiş ve ikili ilişkilere değer vermemiş bir karakterdir.
İvan İlyiç, mutsuz bir evlilik yapmıştır. Hayatını eşinden nefret ederek geçirmiş, en sonunda eşinin yüzünü bile görmeye dayanamaz hale gelmiştir.
Peki hayatı boyunca diğer insanlar tarafından saygı duyulan, önünü iliklettiren İvan İlyiç ne duruma düşmüştür? Yalnız kalmıştır, şu koskoca dünyada kötü gününde yanında olacak kimsesi yoktur. Ölümün korkusu karşısında, tek başına hüngür hüngür ağlayacak, en sonunda kendi ihtiyacını tek başına göremeyecek kadar muhtaç duruma düşmüştür.
Peki İvan İlyiç'in ölmeden önce farkına vardığı şu soruların kıymeti var mıdır?
-"Belki de sürdüğüm yaşam, sürdürmem gereken yaşam değildir?"
-"Ya gerçekten de yaşamam gerektiği gibi yaşamadıysam, bilinçli seçtiğim yaşamım yanlışsa?.."
Tüm bu soruları ölmeden önce sormak yerine, bunun farkına vararak yaşayalım.
-"Acı geçicidir. Pişmanlık, sonsuza kadar sürer."
-"Zamanımız kısıtlı, bu yüzden başkalarının hayatını yaşayarak onu harcamayalım..."
Yine bir Agatha Christie ve yine muhteşem bir eser.
O kadar sade ve akıcı bir dili var ki, ne ara kitabın sonuna geldiğimi anlayamadım..
Agatha'nın okuduğum 6. kitabı, ama sanırım hiçbir zaman katili doğru bir şekilde tahmin edemeyeceğim.
Aslında ipuçlarını kitabın içerisine öyle bir yerleştirmiş ki, en sonunda katili açıklarken ben bunları nasıl fark edemedim diye hayıflanmıyor değilim..
Nitekim katilin bu olmasını hiç beklemiyordum. Hercule Poirot her şeyi, bir bir açıklarken heyecanımı ve kalbimin hızla çarpmasına engel olamadım..
Şimdiye kadar okuduğum Agatha eserlerinin en güzel sonlarından biri olabilir... Bir sonraki eserini okumak için büyük bir heyecanla bekliyor olacağım sevgili Agatha Christie...
Reklam