Neredeyse hiç dışarı çıkmıyoruz. Bizi sokağa çıkaracak bir heyecanımız kalmadı. Dünya gittikçe büyüyen bir tedirginliğe dönüştü. Belki de yaşama korkusu. Aslına bakarsanız korkudan öte bir durum. Vazgeçme. Kabullenme. Kimsenin görmediği bir kırılma...
Kimse, seni sen olduğun için sevmeyecek. Herkes seni; seni sevmenin onlara ne kadar yakışacagını düşündüğü için, yani kendileri için sevecek. Ve bu da demek oluyor ki; İnsan böyle yaparak, yine kendini sevecek. Sen hiç sevilmemiş olacaksın hikâyenin sonunda.