Kitabın son bölümden alıntı paylaşacağım kitabı bitirmeyenlerin okumalarını tavsiye etmem☆
Maman artık yoktu, yaşamımız ise her zamanki gibi devam ediyordu: Aynı saatte, aynı odalarda uykuya yatıyor, aynı saatte uykudan kalkıyorduk; sabah çayı, akşam çayı, öğle yemeği, akşam yemeği hepsi alışılmış zamanlarındaydı; masalar, sandalyeler aynı yerlerinde duruyordu; evde ve yaşam tarzımızda hiçbir şey değişmemişti; bir tek o yoktu...
Böylesi bir felaketten sonra her şeyin değişeceğini sanırdım; alışılmış, her zamanki yaşam tarzımız onun anısına hakaret gibi geliyor ve onun yokluğunu çok canlı olarak anımsatıyordu.
Kitapta beni en çok etkileyen bölüm burası oldu, yaşanmış anıların başkaları tarafından yazıya dökülmesi ve okurların aynı durumu yaşamış olması, kitaba daha da anlam kattığını düşünüyorum çünkü kitabın içinde "senin duygularının bir parçası" var ve seni kitaba daha çok bağlıyor...