İlk iki kitabı beğenerek okumuştum. Bu sebeple seriye devam ettim.
Fakat bu kitap da bir şey beklentimi karşılamadı. Diğer iki kitaba göre karakterleri ile bir bağ kuramadım.
Bir orman da kaybolma olayı neredeyse kitabın sonuna kadar götürmesini beğenmedim. Diğer iki kitapta karakterler farklı yeni insanlarla tanışıyor ve mekanlarda bulunurken bu kitapta bir orman olayı neredeyse kitabın sonuna kadar devam edecek izlenimi veriyor.
Anlıyorum. Kadın karakter ormanda yaşamış büyümüş bunu uzay ormanlarında işini çok kolaylaştırdı. Ama bu kadar uzatılmasına bence gerek yoktu.
Sanki orman da olmasa karakterler hikaye tıklanacak hissini sevemedim. Bu da okurken sıkılmama sebep oldu. Çiftin ilişkilerini bir düzene oturtması neredeyse kitabın sonuna kaldı.
Seriye devam ederim. Umarım diğerleri serinin üçüncü kitabından iyidir.
Ve yayınevi umarız kısa sürede seriye devam eder.
zeval'e hoşgeldiniz
hadi bakalım, başlıyoruz!! (çok uzun olacak gibi)
belki çoğunuzu fantastik ögeleri çekmiştir bu kitaba -kendine ait dili olsun, haritası olsun- ama ana tema bence fantastiğinden çok psikolojik işlenişti. bence öne çıkanlar karakterlerin işlenişi, betimlemelerde vurgulanan çaresiz halktı ya da bundan beslenen acımasızlardı.
her bir cümlesimi sindire sindire okumaya çalıştığım bir kitaptır benim için. (çünkü çoğu boğazınıza takılıyor ama olsun )
ben en çok karakterleri sevdim bu seride. o kadar kaptırıyordum ki kendimi onlara bir süre sonra yapacakları/söyledikleri şeyleri tahmin edebildiğimi fark ettim. bu da işin en eğlenceli kısmıydı tabi.
(7-12 arası hiç eğlenceli değildi ama yazarım. siz nasıl sağ çıktınız bilemiyorum umarız biz de çıkarız)
özellikle de 'benim çocuklar' diyip durduğum karakış evindeki çocuklarla aşırı eğleniyorum. onları bir yerden izlemektense yanlarında durup onlarla beraber ağlayıp gülüyor gibiydim. karakış evinin kapısı karia ile beraber bana da açılmış gibi hissetmiştim. benim çocukları o kadar sevmişim ki ben hepsini kalbimde hissetmiş gibiyim. ah ah hepsi için teker teker konuşabilirim biliyor musunuz (büyük ihtimal yapacak)
onlar zemheride açmaya çalışmış ve zorluklardan nasibini de çokça almış boynu bükük birer çiçekler. sadece yaşamaya çalışıyorlar.
çınar'ın dik duruşunun aslında ne kadar kambur olduğunu, aras'ın her şeyi şakaya vurduğu kadar yaralı olduğunu, çağatay'ın herkesin gözünde harika bir çocukken kendi gözünde bir yer edinememesi, mert'in tutunduğu yerden yine bir dalın kopmasını izleyişini, serkan'ın çok umursamaz, soğuk gözüken duruşunun altında aslında ne kadar canının yandığının, ensar'ın sarsılamaz bedeninin arkasında titreyen nefeslerini, ezgi'nin parlayan mavi gözlerinin arkasındaki karanlık, fırtınalı havayı, defne'nin
Sesimi Duyan Var mı?İnsan ve Hayat
Yazarın kalemine sağlık yaşanan kötü olayı bir nebze de olsa unuturmamaya çalışmış umarım unutmayız ve bize ders olur ve umarız böyle bir felaket bir daha yaşanmaz yazılanlar iç parçalayıcı insan o güne bir gidiyor ve yaşananları tekrar his ediyor.
Çizgili Pijamalı Çocuk, tanımlanması zor bir hikâye. Genelde arka kapakta kitapla ilgili bazı ipuçları veririz. Ama okumanın zevkini bozacağını düşündüğümüzden bu kitapta bunu yapmadık. Bizce, neler olduğunu bilmeden okumaya başlamanız çok önemli.
Bu kitabı okumaya başladığınızda, Bruno adında dokuz yaşındaki bir çocukla bir yolculuğa çıkacaksınız (ama bu kitap dokuz yaşındakiler için değil). Ve er geç Bruno ile birlikte bir tel örgüye varacaksınız.
Böyle tel örgüler dünyanın dört bir yanında var. Umarız asla rastlamak zorunda kalmazsınız."
Umarım...
Kitabın arka kapağında bu yazılıydı Ben de yazarla aynı fikirdeyim Bu şekilde okumak daha iyi... Bu kitabı bir başkasının "ağlanacaklar kitaplar listesinde" görüp almıştım İyi ki de almışım çok beğendim Yazarın diğer kitaplarını da bakacağım Onları da beğeneceğimi düşünüyorum Sade bir dili var Böyle bir oturma da okunup bitebilecek bir kitapp sonra film izlenmeli diyorum 10 üzerinden bir puan verecek olsam 9 olurdu Bir puanı şunun için kırdım; Filmdeki bazı olayların kitapta
Kitaptaki bazı detayların da filmde olmasını isterdim Şimdi neler olduğunu açıklamak isterdim ama spoiler vermek istemem
Her gelen yıl yanında yeni umutları, planları, dilekleri beraberinde getirir. Her yılın bir öncekinden daha güzel olmasını bekleriz. Bizi tatmin etmesini, mental olarak dayanak noktalarımızın çoğalmasını umarız. Özellikle her şeye fiyat biçilen bu zaman diliminde ihtiyacımız vardır buna.
Daha kötü olmaz derken, yeni yılın daha ikinci ayında on ilimizi vuran depremle binlerce vatandaşımızın öldüğü, bir yerden muhakkak bağlantımızın olduğu insanların zor zamanlar geçirdiğini bilmek, göğsümüzdeki acıyı gözyaşlarımızla hafifletmeye çalışsak bile en ufak şeyde kıyıya vuran dalgalar misali boğazımızda korkunç bir tat bırakan bu hissi nasıl atlatırız bilmiyorum sevgili okur.
Hepimizin içsel hesaplaşma yaşadığımız şu günlerde size Zweing’in üç menkıbeden oluşan ‘Rahel Tanrı’yla Hesaplaşıyor’ adlı eserinden bahsetmek istiyorum. Bu kısa eserinde ikisi Eski Ahit’ten biri de Hint destanından olan hikayelerin kendine göre yorumlamasıdır.
İlk hikaye kitaba da adını verendir. İnsanların Tanrı’yı unutması, onu sinirlendirmesinin ardından, Tanrı’nı gazabını sesi ile kıyamete kadar uyuyacak olan ölüler bile uyanmıştır, peygamberler çaresizdir. Bu sırada Rahel’in Tanrı’nın huzurundaki monoloğuna ve cevap alamayacağını bilmesine rağmen içtenlikle sorduğu sorulara şahit oluruz.
İkinci hikayede büyük tufan sonrası Nuh peygamberin kara parçası araması için salıverdiği üçüncü güvercinden bahsetmektedir. Güvercin karayı bulur ancak kendini ormanın yeşiline o kadar kaptırır ki geri dönmeyi unutur. Uzun yıllar orada yaşayan güvercin yaşamın sesine uzaktan şahit olur. Bir gün tekrar havalandığında dünyadaki savaşı ve acıları görür tekrar konacak yer arar ama yoktur böyle bir yer. Barış güvercini de dediğimiz bu güvercin bugün hala uçmaya devam etmektedir ve konacak yer aramaktadır.
Son
Bu sefer size kitabın konusunu anlatmayacağım. Arka kapağında da yazdığı gibi: 'Bizce, neler olduğunu bilmeden okumaya başlamanız çok önemli.'
Kitapta bulacağınız şeyleri şu şekilde sıralamak isterim:
- 9 yaşında iki tane küçük çocuk Bruno ve Shmuel
- Dört tarafı tel örgülerle kapanmış bir kamp
- Nazizmin en dehşet verici hali
- Anlamlandıramadıkları bir dünyada arkadaş olan iki tane çocuğun savaşa ve hayata, iki farklı pencereden çocuk gözüyle bakmanızı sağlayan masumiyetleri
Farklı dünyalara ait bu çocukların nasıl arkadaş olduklarını ve birbirlerine ne kadar değer verdiklerini tadacaksınız kitabı okurken. Ama bu masumiyeti kirleten bir yetişkin dünyası da var dışarıda. Çocukların baktıkları pencereden bakarken bu kirli dünyayı göreceksiniz aslında. Bazen masumiyetlerine ve temiz yüreklerine tebessüm edeceksiniz. Bazen ağlayacaksınız. Ben ağladım. Çok ağladım. Yüreğimin söküldüğünü hissettim. İçimdeki insanlığa dokundu bu iki küçük çocuk. Adolf Hitler'in yönetiminin insanlara çektirdiği acıları, vicdanen rahatsız olan yetişkinlerin bile susmasına sebep olan zalimliği gördükçe nefeslerim ağırlaştı.
Kitabın arka kapğında şöyle bir yazı var.
'Böyle tel örgüler dünyanın dört bir yanında var. Umarız asla rastlamak zorunda kalmazsınız.'
Ben de diyorum ki umarım bu tel örgüler bir daha asla yapılmaz.
Keyifli okumalar...