Gönlünde başka özlemler; kafasında başka beklentiler, umutlar, hayaller uçuşmaktadır. Bu uçuşmaların yönü bir bakıma çelişiktir.
Daha sonraları da yaşantımın üstüne bütün renkleri, kıvançlarla mutlulukları bir süre için kapatan, ortada diş sıkıp dayanmanın donukluğu dışında hiçbir şey bırakmayan kara bulutlar indiği olmuştur. Hangimize olmaz ki?
İnsanın kendi evinden utanması ne acıdır. Kim bilir, ortada kapkara bir nankörlük söz konusudur belki de.
Böyle bir çevrede ben, nasıl olduğum gibi kalabilirdim? Kişiliğimin değişmemesine olanak var mıydı?
