Umut Furkan Okudan
@umutokudan
litteratura
la nature et la vérité
Şu anda okuduğu kitap
kitabın sonundan spoiler içerir.!Edebiyat
Bu incelemede kitap içeriğinden çok kendi yorumlarıma yer vereceğim ama öncesinde yazarımızı kullandığı kalemin cesaretini tebrik etmek isterim. İp üstünde yürümek gibi bir konuyu cinsellikle beraber ustalıkla işlemiş.
Kadınların şu tekdüzelikten sıkılmaları.. Sürekli ilgi görmek isteyişleri.. Devamlı bir ‘yeni’ arayışları.. Yoksa Aydan’ın ideal bir hayat içerisinde o tüm güzel duyguların tam ortasındayken her şeyi yerle bir edebilmesenin başka bir açıklaması var mı? Kitap içerisinde karakterimiz bunu hayatındaki insanın kendisini anlamamasından kaynaklı tatmin edemeyişine bağlıyor. Sizce bu bir insanı “ALDATMAK” için geçerli bir sebep mi? Bahsettiğimiz aldatmak fizikselliğin çok ötesinde bizi biz yapan duyguların manevi esrarında saklı. Bir bedeni teslim etmek değil de ruhunuzdan bir şeyler vermek aslında. Kitabın bu noktada karakterimizin geçerli bir sebebi varmış gibi görünmesi yazarın o duygusal kayboluşu ustaca resmetmesindendir. Unutmayın ki hiçbir arzu bir insanı kandırmaya değmez. Doğruyla kaybetmek yalanla kazanmaktan her zaman çok daha iyidir.
“Niye yaptın bana bunu Aydan? Bunu niye yaptın? Bize bunu niye yaptın? Allahım… Ben seni ne kadar çok sevmiştim… Niye yaptın bunu?”
Bu cümleleri dört kez okumanın üstüne acı bir tebessüm yükleniyor insana. Kendimin bu cümlelerin birebir aynısını kurmuş olması ne trajikomik. Büyük bir savaşın ortasındasınız ve dünyaya kafa tutabileceğinize inanıyorsunuz. Ne zaman hayatla çarpışmaktan yorgun hissetseniz bundan vazgeçecek olsanız sevdiğiniz insanın varlığı her şeye rağmen size hiçbir şey için değilse bile onun için dövüşmeye güç veriyor. Bir anda savaşın orta yerinde sizi terk etse bocalarsınız belki kaybedersiniz.. ama bıçağı sevdiğinizden yiyince… yıkılmaktan beter, uğruna savaştığınızın bir tek anlamı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsanların sosyal sınıf yargılarının ne denli aptal olduğunun muazzam bir eleştirisi!
İşçilere ait hayatın muhteşem gerçeklik tasvirini anlatan, burjuvazi yaşantının sahte bir o kadar da samimiyetsiz olan değer ölçütünü yıkan çarpıcı bir romanı okuyoruz. Öyle ki kıyafetlerin, makam ve mevkilerin, özellikle parayla kazanılan şan şöhretin içindeki boşluğu anlıyoruz.
Aşkı uğruna yola çıkmış olan Martin, sosyal alanlarda saygınlık kazanmış kişilere imrenip onların düzeyine çıkmakla kalmayıp onlarda bulunmayan özgünlüğe, üretkenliğe hatta yaratıcılığa erişiyor. Ulaştığı fikirsel zenginliklerini yazıya döküyor fakat kız kardeşinden sevgilisine kadar çevresinden tek bir olumlu dönüt veyahut destek alamıyor. Toplum tarafından birçok şekilde örselenip aç susuz ve yalnız kalsa da sonunda başarıya ulaşıyor.
Martin Eden başarıya ve üne kavuştuğunda kişiliğinden hiçbir şey kaybetmemesine rağmen üst tabakaların elemanları peşinde kuyruk oluyor ve zihni şu çığlıkla yankılanıyor: “O kitaplar yazılmıştı!”
Önceleri hiçbir şöhreti yokken fikirlerini hafife alıp onu aşağılayanlar sonrasında onunla yemek yiyebilmek için ricalarda bulunuyordu. Martin’i Martin yapan para olmamalıydı. Açken yazmıştı ama açken yemeklere davet edilmemişti parası yokken de bu fikirdeydi ama o haldeyken kimse para teklif etmemişti.
Sonunda para gibi makam gibi ün gibi kendilerine ait olmayanlarla öne çıkan o ahmak insanların aslında ne kadar komik ve basit olduklarını kavrıyoruz.
Martin Eden harikulade bir yapıt, dehşet verici bir aydınlık..
Tutunamayanlar'aEdebiyat
Küçükken büyüyünce ne olmak istiyorsun sorularına türlü statülerde cevaplar yetiştirirdim. Öğretmen olacağım, avukat olacağım, oto-yıkamacı olacağım. Hayır, ben artık Selim Işık olmak istiyorum. Olamayacağımı biliyorum çünkü Selim'in ışığı benim karanlığımdan çok daha cesur. O tüm kuvvetiyle saldırırken ben insanların aptal oyununa dahil oldum. O tüm bu sahteliklere karşı Selimliğini korurken ben onlara benzedim.
Seni bir kitap karakterinden ibaret sayanlara savaşı da ben açıyorum, canım Selim. Sen, kitap kokulu arkadaşım, her gün sadece karşıdan karşıya geçerken sağına soluna bakanlardan daha gerçeksin benim için. İnsanlardan kaçtığım şu günlerde bana ne kadar haklı olduğumu gösterdin. İşte ben ve Selim Işık susuyoruz. Sizlerin olsun baharlar seviyor sevmiyorlar.
"Fakat susmak da konuşmak kadar tehlikeli oluyordu artık."
Yalnızlığın somut insanı Selim Işık. Yalnızlık ki kalabalıklardan oluşmuş. Anlat(a)madıklarında buluyor insan kendini. Kitlesel gücün aslında ne kadar zayıf olduğunu kanıtlıyor bizlere. Yedi yüz küsur sayfada tekrara düşmeden eleştirdiği topluma yabancılık sanatın güzelliğini ortaya çıkarıyor. Canım Oğuz Atay, sana, kaç yıl geçerse geçsin bize seninle bu şekilde sohbet edebilme fırsatı verdiğin için teşekkür ediyorum.
tutun-namayanlardan umut..
Kitabın üzerine temellendiği konusundan -farklı karakteristik özelliklere sahip iki gencin birbiriyle olan kop(a)mayan bağlantısından- dolayı merak edip aldığım bu roman anlatımdan dolayı daha çok başlarda beni muhteşem bir hayal kırıklığına uğrattı.
Yazarlık vasfım olduğundan ya da aşırı okuyucu biri olduğumdan değil, daha önce okuduğum romanlara dayanarak bu incelemeyi yapıyorum. Bir Yaşar Kemal, Oğuz Atay, Gorki, Albert Camus okuyucusu olup, bu yazarların kitaplarından keyif alan bir kişi muhakkak bu romanda bir boşluk hissedecektir.
İlk defa bir kitaba verdiğim paraya acıdım. Sanıyorum o parayla 3 farklı sarsıcı roman okuyabilirdim.
