Pazarlamanın SonuPazarlama - Marka - Dijital Strateji
Pazarlama öldü, yaşasın yeni pazarlama. Yazar böyle diyor. Klasik ve bilinen satış yolları dışında internetin, hem yeni bir alan hem de yeni bir yol açtığından bahsediyor. Yazarın kendini de bu yeni pazarlama piyasası içinde. Bu kapsamda hem tüketici olarak hem üretici hem de aktarıcı olarak bu yeni pazarlama yolu hakkında bilgiler veriyor.
Pazarlamanın Sonu ile Carlos Gil, 2019'da ilk baskısı yapılan lakin 2020 pandemi sürecinde yaşananların da etkisiyle 2021'de güncelleştirilmiş yeni baskısıyla okurların karşısına çıkıyor ve yeni pazarlama hakkında birşeyler anlatmaya çalışıyor.
İsimleri ve yaptıkları farklı olsa da kısaca sosyal medya dedikleri yeni tür içinde yeni pazarlama, satış ve ticaret gelişti. Bu kanalların herhangi birinden herkes birşeyler satabilir. Yazar burada, 16 yaşındaki bir gencin sadece Instagram'da bir hesap açarak yaptığı satış ve başarıdan örnek de veriyor. [buna "meme" hesap deniyormuş. Yani tanıtım amaçlı ürün açıklamasının gönderi başlıklarında bulunması ve buradan yapılan satışlar. Hesap sahibinin (memeci) bir deposu, dükkanı yok. Sipariş geldikçe anlaştığı üreticiden malı depodan sevk ettiriyor. Meme hesaplarda Instagram algoritmasını biraz yanıltarak önplana çıkma; gönderi başlıklarında tutarlı niş tarzı ürün satışı, yine başarılı başlıkları alıp biraz 'takla attırarak' yeniden kurgulamak gibi yeni yollar kullanarak özellikle internetsiz bir dünyayı bilmeyen yeni nesle ürün pazarlamayı amaçlar]
Klasik reklamlar internetsiz dünyayı bilmeyenler için cazip olmaktan yavaş yavaş çıkmaya başladı. Özellikle 2000 sonrası yeni nesil çoğu şeye farklı bakıyor. Kendisinin yaşadığı o anları görecek, duyacak, koklayacak, anlayacak ve satın aldıracak bir şey arayışında. An, yeni neslin sözü üstüne kurulabilir. Geçmiş ve geçmişin yaşanmışlıkları,
" Güzel güzelliğini bir noktada toplarken, güzellik her noktadan temaşa etmekti" demiş yazar. Nakkaş'ın fırçasından çıkan renklerin seyrine durduk. Güzelden yola çıkarak güzelliğin sırrına ermek dileğiyle. Kendimi mavinin tüm izlerinden arındırarak oturdum bir sohbetin halkasına. Okudukça renklerin duraklarında kimi zaman nefes aldık kimi zaman pişmanlık rüzgarıyla savrulduk. "Ben" ve "ama" larla dolu kendi masivamızın girdabında renkten renge halden halde bulandık. Kâh idrak ettik kâh idrak denizinde boğulup bir gönül erinin yardımıyla sekinet kıyısına vardık. Enelerimizin elinde birer oyuncak olmanın hezimetiyle yorgun düşerken gönüllerimiz bir Allah dostunun aynasında güç buldu. Nakkaşı okudukça kendi hikayemizin satırları dizildi karşımıza. Öylesine bizden öylesine biz. İnsan nisyandı. Önce nimeti vereni unuttu sonra nimeti ve sonunda kendi hakikatine olan sadakatinin nisyanliğiyla kulluğun hakikatinden oldu. Gönlüme renk renk nakış olup işlendi, belki de satırlara sahiplik edenin hürmetine böylesine sirayet etti. Şah nakşibendi hazretlerinin hayretleri artıran gönüllere nakşedilen hayatından nasiptar olmak dinleyenlere tavsiyemizdir.
dean bütün kitabı saçma sapan sadece “fuck you” diyerek bitirdi. hani planlarımız vardı? hani anamızın babamızın intikamını alıyorduk? 4 yaşında başlayan bir nefretin tiernan’ı gördüğü an şehvete evrilmesi olacak iş değil. replikler çok kötüydü ama bundan kötü olan bir şey varsa o da dean’ın kendisi. intikam ateşiyle tutuşurken tiernan’la, ash’le rory’le cil’le takıldığı an her şeyi unutup komünist tavşana döndü “bizim başımız dertte” “bizim silahlar” “bizim karanlık işler” bir dur reis sakin ol, sen onlara dahil değilsin. intikam falan yalan oldu, dean yalnız kalmak istemediği için her şeyi unuttu. diğerleri de dean’ın onlara aslında intikam amacıyla yanaştığını unuttu. herkes çok affedici bu kitapta ama ben değilim. BEN AFFETMEM. çok tadım kaçtı
Bir halat iki çocuk ve sihirli bir dünya…
Ben ilkokul ya da ortaokul yıllarında bu kitabın filmini izlemiştim. Filme bayılmıştım aşık olup tekrar tekrar izledim, çok güzeldi. Tabii aradan geçen zamanla filmi unuttu tabii yakın zamanda çıkan yeni baskıyı görünce aklıma yıllar önce severek izlediğim film aklıma geldiğinde “Aaa bunun kitabımı varmış?” Diyip hiç düşünmeden aldım kitabı. Kitabın her sayfasını okurken asla pişman olmadım. Her sayfasını okudum filmde olan kitapta da olan benzerlikleri, filmide olmayıp kitapta olan, kitapta olmayıp filmide olan her sahnesini hatırladım. Kitapta Jess’in müzik öğretmeni “Hadi müzeye gidelim.” Dediği kısımlarda Jess’e “Gittme.” Demek istedim. Öyle içine çekmişti kitap. Kısacası sonu, başlangıcı, ortası hem üzüldüm hem eğlendim hem de her duyguyu yaşatı bana. Okunur mu? Kesinlikle okunur.
17 Haziran 1986
Alex Schulman ile ilk tanıştığım kitap oldu. Başta yazım dilinin çok sade olması dikkatimi çekmişti. Ama sonra sayfaların birbiri ardına geldiğini ve tüm kitabın hızla bittiğini gördüm.
Genel olarak büyük olaylar yok genel olarak atmosfer, duygular ve merak üzerine yazılmış. Ama hikayesi oldukça güçlüydü ve su gibi akıp gitti. Vidar neyi hatırlamıyor? Ve neden unuttu? Soruları sonunda bir trajediye bağlanıyor.
Kesinlikle favori kitaplarımın arasında yer aldı.
İnsanlar dünya yaratıldıktan ve evrimleşme sürecine girdikleri günden beri kıyamet senaryoları ürettiler. Bir çok dinde kıyamet insanlara aktarıldı zamanı gelince yaşanacak kıyamet alametleri bildirildi. İnsanlık buna rağmen hırslarından kininden olumsuz düşüncelerinden doğayı katletmekten savaş çıkarıp insanları öldürmekten çevreyi zehirlemekten vazgeçmedi hatta ozon da delik açmayı bile başardı yetmedi uzaya bir sürü uydu göndererek orayı da kirletmeyi başardı. İnsanlar sevgiyi saygıyı hoşgörüyü unuttu küçücük nedenlerle birbirlerini öldürür hale geldi yozlaştı kitap işte bu çılgınlığa ışık tutar vaziyette yaradanın planı işlemeye devam ediyor 19 fuku adı verilen enerji türü varlıklar dünyayı ve insanlığı kurtarmaya geldi onlara yeniden insan olmayı özünü öğretmeye hazırlanıyorlar. Kıyamet çiçekleri adını olan bu varlıklar ile büyülü bir dünyaya gelin birlikte adım atalım.
