Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Seni görmediğim günler bir çakır diken büyüyor gözbebeklerimde
Bir çocuk ağlaması başlıyor, kulaklarımda uzun uzun
Ellerim bir yerlere yapışıyor, kurtaramıyorum
Ya ayaklarım, o benim zavallı ayaklarım
Öyle şaşkın, öyle kararsız, öyle çaresiz ki
Seni görmediğim günler
Karanlıktayım, katran gecelerdeyim
Cehennem misali bir yerdeyim
Bir demir nasıl paslanır, bir elma nasıl çürürse
İşte öyleyim
Senin yanında gözlerim ellerimde
Ellerim gözlerimde olmalıydı
Seni ellerimle seyretmeli
Gözlerimle okşamalıydım
Sesini yalnız kollarım işitmeli
Parmaklarım konuşmalıydı seninle
Doyasıya öpmeliydi bakışlarım
O şafak rengi dudaklarından
Sen böyle baştan ayağa kadın değil
Şiir olmalı,musiki olmalı,resim olmalıydın
Ve benim ben olmadığım zamanlar
Benim olmalıydın
Senin yokluğinla geçiyor bahar
Benden daha önce ölen vefasız
Ben şu yer yüzünde paramparçayım
Yaşamakla ölmenin ne farkı var
Sen toprağın altında yapayalnız
Bense yeryüzünde paramparçayım