Yusuf şeker
@uyusal
“Neden ben?”diye sordum, Tanrı’ya.
Bir şey söylemedi.
Güldüm ve yıldızları seyrettim.
Yaşamak güzeldi.
Onu düşünmekten kendimi alamıyorum, şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
“Çölde açlıktan ölmekte olan bir çakal , kafesteki karnı tıka basa dolu bir aslandan daha mutludur.”
Sanırım ben bir aşka sahip olmayı değil, bir aşkın bana sahip olmasını bekliyorum.
