Kuşlar uzaklaştıkça küçülüyor gökteki izleri,
ama insanın içinde bıraktıkları boşluk büyüyor.
Bir mevsim daha geçiyor sessizce;
kimse takvimlere bakmadan anlıyor bunu.
Çünkü yaprakların dili değişiyor önce,
sonra akşamların rengi.
Güneş biraz daha erken çekiliyor ufuktan,
gölgelere uzun hikâyeler bırakıp.
Ve ben gökyüzüne her baktığımda
aynı soruyu duyuyorum içimde:
Nereye gider bunca kuş,
nereye saklanır bunca zaman?
Belki hiçbir yere.
Belki gökyüzü dediğimiz şey,
yalnızca geçen mevsimlerin
kalbimizde bıraktığı geniş bir hatıradır.
[Zarif Bir Adam]