Hayal, insanın aklından çok elini meşgul edermiş.
Yazmak istiyorum… Çünkü bu hislerin ilk hâlini kaybetmek istemiyorum. Mutlu olduğumu sandığım bu anlar, belki de ileride canımı yakacak. Ama yine de yazıyorum.
Önce aklıma geldin. Sonra yazılarıma karıştın. Her cümlede biraz daha yer ettin kendine.
Sonra kalbime dokundun… İşte o an, uzun zamandır hissetmediğim bir şey oldu. Hayat bir anlığına daha yaşanır geldi.
Aynaya baktığımda bile değişmişim gibi hissettim.
Şimdi düşünüyorum da…
Belki bir gün sadece bir düşünce olarak kalmazsın.
Belki bir gün gerçekten gelirsin.
Ya da belki…
Veysel Can K.
Tarifi zor olan hisler vardır.
Ne tam yaşanabilir, ne de tam anlaşılabilir.
İnsanın içinde başlayan
insana bile kendini açık etmeyen türden...
Bu sefer gerçekten o mu?
Yoksa kendime kurduğum bir aldanış mı?
İnanmak istiyorum…
Kaçıncı kez inandığımı bilmeden,
her seferinde bunun bir öncekinden farklı olduğuna kendimi ikna ederek.
Onu düşündükçe,
onu içimde büyüttükçe,
kendime biraz daha yaklaştırıyorum sanki.
Veysel Can K.