Yani benim için, insan davranışları şu an bile hâlâ gizemini koruyor. Benim kendi mutluluk anlayışım ile dünyanın mutluluk anlayışının uyuşmuyor olabileceğinin verdiği anksiyete, geceleri yatakta dönüp dururken sesler çıkarmama ve hatta delirmeme bile neden oluyordu. Ben gerçekten mutlu muyum? Küçüklüğümden beri, sürekli olarak bana çok neşeli bir insan olduğum söylenirdi ama ben daima kendimi cehennemde gördüğümden, bana çok neşeli olduğumu söyleyen insanları, kendime kıyasla oldukça huzurluymuş gibi görürdüm.