Zeynep
@vaenora
238 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
"İnsan, hiçbir felakete uğramadığı zaman bile hiçten sebeplerle yine dünyayı başına zindan etmeye muvaffak olan tek acayip mahluktur. Başka hayvanlar, bu itibarla bizden mantıklı ve kârlıdırlar."
Yaşamın yaratılış gayesine uygun olarak yeterince zorluk
ve acı insanın önüne belirli periyotlar hâlinde zaten çıkar.
İnsan bir de yorum gücünü kötümser yönde kullanırsa
boyunu aşan sulara girmiş olacaktır. Zaten zor olan bir yaşamı daha da zorlaştırmaya sebep teşkil eden kötümserlik hastalığından kurtulmanın yoluna bakmak gerekir.
Zihnimizle dünyamızı biçimlendiriyoruz. Bu, dünyanın zihnimizi biçimlendirmesinden çok daha fazlasıdır.
Bu kayıp hepimizi biraz sarsmıştır..
Tolstoy ile ilgili anlatılan bir hikâye vardır: Anna
Karenina'yı yazarken kendisini romanına öylesine kaptırmış ki neredeyse dış dünyayla bağlarını tamamen koparmış.
Odasından günlerce çıkmadan çalıştığı olmuş. Roman, sona yaklaştığında hizmetçisine şöyle demiş: "Sürekli içeri girip çıkman dikkatimi dağıtıyor. Bana günde sadece bir kez yemek getir. Onu da içeri getirme, kapıya bırak. Ben uygun zamanlarda alırım. Boş tabakları da kapıya bırakırım."
Hizmetçi her gün sessizce yemeği getiriyor, kapıya bırakıyor ve kapının tokmağını hafifçe tıklatarak işinin başına dönüyormuş. Günlerden bir gün, hizmetçi önceki gün bıraktığı tepsinin hâlâ yerinde, el değmeden durduğunu fark etmiş. Bu sahneden endişelenmiş. Defalarca içeri seslenmiş ama bir yanıt alamamış. Telaşla etraftakilere haber vermiş, birkaç kişiyle birlikte kapıyı kırarak içeri girmiş.
Tolstoy'u odasının bir köşesinde, yerde cenin pozisyonunda kıvrılmış, ağlıyor hâlde bulmuş ve "Ne oldu efendim? Neyiniz var?" diye sormuş. Tolstoy başını kaldırıp titrek bir sesle sadece şunu söyleyebilmiş: "Anna Karenina öldü.."