Bazı mesleklerin görünen yüzü vardır, bir de kimsenin bilmediği, sessizce taşınan yükleri…
Karanlıkta Uyananlar tam da bu görünmeyen yüzü anlatıyor.
Vardiya sisteminin yalnızca bir çalışma düzeni olmadığını; insanın düşüncelerini, ruhunu ve hayatını nasıl yıprattığını güçlü bir şekilde hissettiriyor.
Yorulan zihinlerin, dağılan ruhların bazen sadece bir dosta, bir ele, bir çıkış yoluna ihtiyaç duyduğunu hatırlatan bir kitap.
Aynı zamanda vardiyada çalışan insanların taşıdığı yükü, verdikleri mücadeleyi ve çoğu zaman fark edilmeyen zorlukları bambaşka bir bakış açısıyla gözler önüne seriyor.
Okurken bir hikaye değil , o yorgunluğu ve karanlığı da hissediyorsunuz.
"KONTROL KULESİ: SON TALİMAT"
"Burada zaman, dışarıdaki gibi ilerlemezdi. Dakikalar uzar, saatler kısalır, insan bazen günün hangi bölümünde olduğunu ancak vardiya çizelgesine bakarak anlayabilirdi."
Havacılık dünyası, çoğumuz için bulutların üzerinde seyahat etmekten ibaret. Peki ya o uçakları güvenle indiren ve kaldıran isimsiz kahramanların dünyasına hiç girdiniz mi?
Bazı kitaplar vardırki, dili bize biraz yabancı gelir, okumak için gayret etmemiz gerekir. Bu kitap öyle değil. Yazarın üslubu o kadar doğal ve akıcıydı ki, sanki yanımızda oturan biri bize bu hikâyeyi anlatıyor. Kullanılan havacılık terimleri anlaşılır, karakterlerin diyalogları gerçekçi, betimlemeler ise sanki film izliyormuşuz hissiyatı veriyor. Okurken kendimizi kulenin o dar camlı odasında, radar ekranlarının yeşil ışığı altında hissediyoruz.
Dört hava trafik kontrolörü. Bir vardiya. İzleyen gözler. Beklenen hatalar. Radar ekranlarında uçaklar kadar sırlar da beliriyor. Ve zaman... zaman en büyük düşman. Ama bu hikâyeyi diğerlerinden ayıran şey, sadece aksiyon değil. Her hamlenin, her kararın bir bedeli var. Ve biz bu bedelleri karakterlerle birlikte ödüyoruz.
Tunç, Rana, Emre ve Selim. Her biri uzman, her biri soğukkanlı.
Radar ekranlarında beliren yalnızca uçaklar değil; geçmişin gölgeleri, gizli hesaplar ve unutulmaya yüz tutmuş sırlar da var. Kontrolörler, hem ekranlardaki hem de kendi iç dünyalarındaki fırtınayla yüzleşmek zorunda. Yaşadığı ikilemler, verdikleri anlık kararlar, tereddütleri, pişmanlıkları, cesaretleri... Hepsi o kadar insani ve o kadar gerçek ki. Kurgu olduğunu bilmemize rağmen, olayların gerçek bir havacılık kazası veya gizli bir operasyon raporundan alındığını düşünmeden edemiyoruz.
Tunç’un kararlılığı, Rana’nın sezgileri, Emre’nin hesapları ve Selim’in geçmişiyle
Reklam
Puan vermedi
Özgen Biçgin’in kaleme aldığı Kontrol Kulesi: Son Talimat, Esenboğa Havalimanı’nın hava trafik kontrol kulesinde, tek bir vardiya süresince geçen son derece yüksek tempolu ve klostrofobik bir psikolojik gerilim romanı. Hikaye, yüzlerce yolcunun ve uçağın güvenliğinden sorumlu olan Tunç, Rana, Emre ve Selim adındaki dört hava trafik kontrolörünün sıradan başlayan gününün bir anda kabusa dönmesini konu alıyor. Kuleye gelen ve bu karakterlerin geçmişteki sırlarına, kişisel hatalarına atıfta bulunan gizemli bir tehdit, ekibi amansız bir kedi-fare oyununun içine çekiyor. Bir yandan radar ekranındaki uçakları kazasız belasız yönetmeye çalışırken diğer yandan kendilerini adım adım izleyen görünmez bir düşmanla ve kendi içsel hesaplaşmalarıyla mücadele etmek zorunda kalıyorlar.
Hızlı başlayan ve temposu son sayfaya kadar düşmeyen, tek bir oturuşta bitecek dinamik hikayeleri sevenlerin kesinlikle şans vermesi gereken bir roman. Klostrofobik, yani dar ve izole tek mekanda geçen kurgulardan hoşlananlar, havalimanı kulesinin o sıkışmış ve stresli atmosferini fazlasıyla merak uyandırıcı bulacaktır.
Aynı zamanda sadece fiziksel bir aksiyon değil, karakterlerin geçmişleriyle, kendi içsel hesaplaşmalarıyla ve vicdanlarıyla yüzleştiği psikolojik gerilim türüne ilgi duyanlar için de oldukça tatmin edici bir yapısı var. Havacılık dünyasının perde arkasını, hava trafik kontrolörlerinin o saniyelerle yarışan, hata kabul etmez ve yüksek stresli meslek hayatını bir kurgu içinde merak eden herkes bu kitabı keyifle okuyabilir.
Silo-Hugh Howey1000Kitap
"Kader bazen bizi istemediğimiz yerlere götürebilir,ancak sonrasında eylemlerimizi kontrol edemez."
"Ya sana bütün dünyada yalnızca elli silo olduğunu ve bizim de o dünyanın mini minnacık bir parçasında bulunduğumuzu söylesem?"
Wool serisinin ilk kitabı Silo,zehirli atmosfer ve kum fırtınaları yüzünden insanlar artık Dünya'nın yeryüzünde yaşayamıyor. Onun yerine yeraltına yaptıkları,yüzlerce kat derinliklere uzanan büyük bir siloda yaşıyor. Yetkililerin bulunduğu En-Tepe hariç dış dünyayı görebilecekleri bir yer yok. Silo da yaşayan insanların antlaşmaya uygun olarak belirli kurallara uymak zorundalar. Eğer kurallara uymazlarsa dış dünyaya temizliğe gonderiliyorlar. Tecrübeli Şerif Holston siloda çignenmemesi gereken en büyük kuralı çiğniyor ve dışarı çıkmaktan söz ediyor. Holston'un yerine şerif adayı olarak gösterilen Mekanik mühendisi Juliette oluyor. Tabi işler bu karardan sonra çok değişiyor. Ben yıllar önce bu serinin önce dizisini izlemiştim ve bayılmıştım. Daha sonra kitabında da aynı duyguları mi hissedeceğimi merak ederek serinin bütün kitaplarıni aldım. Ve iyi ki okumuşum bu kitabı. Yazarın kalemini ilk defa okudum ve bu güzel kurguyu akıcı bir şekilde yazmış. Bazı yerlerinde olaylar yavaş işlenmiş ama konunun gidişatına çok uyan bir akış olmuş. Kitap bilimkurgu ve distopya türünde çok güzel yazılmış. Bazı sırların açığa çıkmaması için kimlerin feda edildiğini,insanlardan saklanan gerçekleri ve geçmişte neler yaşandığını okuyoruz. Juliette karakterini genel olarak sevdim. Hayatta kalmak için o çabaladığı yerleri okumak çok heyecanlıydı. Bernard karakterinden ise bu kitapta nefret ettim . Sırf kendi doğrularını korumak için bir sürü insanın hayatıyla oynamış. Kitabın dördüncü ve beşinci bölümü temponun daha yüksek olduğu kısımlardı. Serinin ikinci kitabını
"Burada zaman, dışarıdaki gibi ilerlemezdi. Dakikalar uzar, saatler kısalır, insan bazen günün hangi bölümünde olduğunu ancak vardiya çizelgesine bakarak anlayabilirdi."
Esenboğa Havalimanı'nda sıradan bir vardiya günü gibi başlayan hikaye Tunç, Rana, Emre ve Selim için hayatlarının en zor ve uzun günü olacaktı.
Uçağı uçuran eller kadar, onu yönlendiren sesin de önemli olduğuna inanan Tunç, kriz anlarında tam bir liderdi. Rana, empati yeteneği yüksek, karar aşamasında iç sesine de kulak vermeyi unutmayan, kolay iletişim yeteneği ile ekibin en cana yakın üyesiydi. Emre, refleksleri güçlü, dağınık ve plansız olmasına rağmen bir çok şeyi aynı anda takip eden zihni ile ekran ve sesleri aynı anda kontrol edebilen, mizahı seven aynı zamanda Tunç ile sağlam dostluğu olan kulenin uçuş veri kontrollüydü. Ve Selim, sert ve sessiz mizaçının altında kimseye tam olarak güvenmeyen ekibe olan mesafesine rağmen en hatasız çalışan, disiplinli, kurallara uyan kulenin radar yaklaşma kontrollüydü.
O gün kulede her şey rutin devam ederken vardiya saatinin yaklaşması ile görevi biten personel yavaş yavaş kuleden ayrılmaya başladı. Son personelin ayrılması ile kapıların kapanması gerekirken çelik paneller devreye girerek bu dört mesai arkadaşını kuleye kilitledi.
Merkez ve dış dünyayla bağlantısı kesilen kulede ana ekranda beliren not ile Tunç, Rana, Emre ve Selim için gerilim dolu saatler başlamış oldu. Onlardan istenen hava trafiğini, dışarısı ile iletişim kurmadan yönetmeye devam etmeleridir. Yalnız her hatada kulede bir sistem devre dışı kalacaktı. Artık oyun başladı, kurtarılması gereken yolcular ve uçak seferlerinin kaderi bu ekibin ellerindeydi...
#KontrolKulesi Son Talimat; zamanla yarışılan, kısa bölümleri ile olayların yavaş yavaş çözümlendiği, temposu düşmeyen ve son
Kavuşamayan Aşıklar Kitap Yorumu1000Kitap
Bazen ikinci şanslar çiçeklerle değil… mezardan gelen çığlıklarla başlar.
Kısacık ama okurken “ben az önce ne okudum?” dedirten bir novellaydı. Yaklaşık 100 sayfalık bir hikaye ve okurken su gibi aktı diyebilirim.
Konudan bahsedeyim. Louisiana’da bir mezarlık çalışanı olan Noah, Sevgililer Günü gecesinde sıradan bir vardiya geçireceğini sanıyor. Ama tabii ki romantik komedi evreni bazen çiçek, çikolata ve mum ışığı yerine… mezardan gelen çığlıkları seçebiliyor. Çünkü Noah’ın lise aşkı Emma, o gün gömüldüğü mezardan canlı çıkıyor. Evet, yanlış okumadınız. Ve onu oraya kim koyduysa, belli ki nabız kontrolü yapmayı unutmuş.
Bence kitabın en eğlenceli tarafı tam olarak bu absürt başlangıcı hiç fazla ciddiye almadan ama merak duygusunu da kaybetmeden ilerlemesiydi. Bir yanda Emma’nın başına ne geldiğini çözmeye çalışıyoruz, diğer yanda Noah ve Emma arasındaki eski çekimin yeniden kıvılcımlanmasını okuyoruz. Kısa olmasına rağmen temposu yüksekti; özellikle dark rom-com havası, hafif gerilimli tarafı ve karakterlerin arasındaki kimya kitabı çok hızlı okutuyor.
Özellikle Emma'nın başına gelen şeye rağmen pasif kalmayan, öfkesiyle ve hayatta kalma inadıyla kendini sevdiren bir karakterdi.
Tabii novella olduğu için kısacık bir kitap ama ben, Noah ve Emma’yı daha fazla okumaya kesinlikle hayır demezdim. Özetle, kısa, kaotik, eğlenceli ve biraz da karanlık bir şey arıyorsanız Kavuşamayan Aşıklar tam tek oturuşluk bir kaçamak.
Reklam
Reklam