yalnızlığın açtığı dram: beş ölü.
karşı evde oturan yaşlı adam komşularını öldürdüğünü itiraf etti: bir kez daha panjurlarını kapatıp evlerinden gitmelerine katlanamayacakmış artık.
başkalarının varlığından rahatsız olan bir kuşum beni evcilleştirmek zordur, başkalarından korkan ama 'tüylerin ne kadar güzel!' cümlesini duyabilmek için yine de başkalarına ihtiyacı olan bir kuşum, yalnız kalamamaktan korktuğu kadar yalnız kalmaktan da korkan bir kuşum.
aklıma sempe'nin bir karikatürü geliyor: savaş sonrası döneme ait bir manzara, ağaçların bazıları yakılmış, bazıları köklerinden sökülmüş, evler yıkılmış, caddelerin asfaltı çökmüş...bu dünyanın sonu gibi görünen dekorda siyah elbise giymiş ufak tefek bir kadın, dalları kopmuş ağacın gövdesine küçük bir ilan yapıştırıyor: "küçük siyah kedi kayıptır."