Zeliha
@vaveylla0
Şu anda okuduğu kitap
Bu ülkede kızlar kardeşlerini doğuruyorlar...
Bu kitaba ne yazılır hiç bilmiyorum. :/ İnsan okuduğu her cümlede dehşet duyabilir mi? Kitap bitene kadar ağzım şaşkınlıktan açık kaldı, sinirden bir sürü laf saydım ve ilk defa bir kitabı beddualarla bitirdim.
Türkiye'de ensest gerçeği... Herkesin göz ardı ettiği, konusu açıldığında aman ayıp denilerek hemen kapatıldığı, bilinen gerçeğin duyulmayarak yok sayıldığı ve hemen hemen her ailede gerçekleşen bir gerçek. Babanın kızına, abinin kardeşine, dayı-amcanın yeğenine, büyük kuzenin küçük kuzene, dedenin toruna uyguladığı istismarlar.
"Yetiştirdiğin ağacın ilk meyvesini sen yemez misin?" "Zaten başkasıyla yaşayacaktı, ilk deneyimi ben olayım." diyen sözde babalar... "Kocamı sen tahrik ettin/ Sen olmasaydın kocam böyle şeyler yapmazdı/ Senin yüzünden yuvamız dağıldı." diyen sözde anneler... Ve en acısı arkadaşlarına "Gece uyurken kot pantolon giyiyorum, babam onu kolay açamıyor." "Çocuğum babamdan mı yoksa eşimden mi bilmiyorum." diyen masum yavrular. Hangi duruma yanayım? Hangisine sövüp beddua edeyim? Bir çocuk en yakını tarafından bunlara maruz kalıyorsa o çocuk bir başkasına nasıl güvensin? Bir anne de evladının yanında olmuyorsa o evlat nereye gitsin? Bu gerçekler daha ne kadar gözardı edilecek? Konuyla ilgili konuşmayınca bu gerçekler olmuyor değil. Görmezden geldiğiniz her durum hayatı mahvolan bir evlat.
Peki ne yapmalı?
- Çocuğunuzu dinleyin. Size bir şey söylemek istediğinde sonra diyip ertelemeyin.
- Bu çocuğumun babası, bu dedesi bu amcası vs. diyip hiç kimseye güvenmeyin. Çocuğunuzu bir başkasıyla tek bırakmayın.
- Çocuklarınız hareketleriyle her şeyi belli ederler, onların hareketlerini görmezden gelmeyin.
- Böyle şeyler yaşayan çocuk genelde annesine bir arkadaşı yaşamış gibi anlatır. "Sus ayıp! Böyle şeyler konuşulmaz! Bir daha sakın açma bu
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Kadınlar insan, biz insanoğlu..."
Yine hayatını zorluklarla kıl payı kurtarmış bir kadın, yine koca şiddetine ve kocasının ailesinin psikolojik şiddetine maruz kalmış bir kadın ve tüm bunların yanında evladı için elinden geleni yapıp onu cehenemden kurtaran güçlü bir anne. Kitabı okurken her anında dehşete düştüm. İran'ın baskıcı kanunlarına karşı hayatta kalmaya çalışan bir annenin gerçek yaşanmış hikayesini konu alan bir kitap. Ve İrandan bir kez daha nefret etmemi sağlayan bir kitap. Kadınların yok sayıldığı, köle gibi görüldüğü bir ülke nasıl sevilsin ki zaten.
Ne kadar acı değil mi bir kadının insan yerine konulmadığı bir dünyada yaşamak? Sanki kendilerini var eden bir kadın değilmiş gibi kadınlara psikolojik, fiziksel ve daha birçok çeşidi olan şiddeti uygulamak, kadınları köle gibi görüp istediği her şeyi yaptırmak, bunlar gibi daha nice durumları yapmayı nasıl oluyor da bir erkek kendi hakkı gibi görüyor? Nasıl oluyor da sırf cinsiyeti için bir varlık her durumda üstün görülür? Seni tamamlayan diğer yarın olan kadınlardan kendinizi üstün görmeniz ne kadar da acınası bir durum.
Neşet Ertaş'ın da dediği gibi: "Kadınlar insan, biz insanoğlu." Bir kadından dünyaya gelip, her türlü cefanı çeken, senin için her şeyi yapan kadına yaptığın her türlü şiddet o kadar tiksindirici ki, gerçekten acınacak haldesiniz.
Aşkımın Beste'si....
Kitabın adını ilk duyduğumda zaten önyargılı davranmıştım ve bunda yanılmadım. Kuzenim arkadaşından bu kitabı aldığını söylediğinde ismini duyunca okuma böyle kitapları demiştim. Sonra kitabı çantasından çıkarıp gösterdiğinde yazarın lisedeki dil anlatım hocam olduğunun farkına varıp merak ettim ne yazmış diye. Yani ne bileyim hocam diye okuyayım dedim de olmamış be hocam. Kitap şey havasında hani Ingilizce öğrenmeye başladığında bir gününü anlatırsın ya işte bugün şu saatte kalktım, kahvaltımı yaptım, giyindim, okula gittim falan filan. Cümleleri okuduğumda bana o hissi uyandırdı. Yani sarmadı kitap beni. Cümleleri zayıf kalmış. Bir öğretmenin bir köydeki anılarını anlatıyor da yarım bıraktığım için sonunu bilmiyorum. Ama isminden ve bir de kitabın sonundaki mektuplardan -ki mektuplar da edebi bir yön vermeye çalışmış ama hiç olmamış- da anlaşılacağı üzere öğretmenin aşkını anlatıyordur. Neyse o kadarını da siz okursanız - ki sanmıyorum okuyacağınızı- anlarsınız.
(Birazcık karalamış gibi oldum ama napayım olmamış Murat hocam kusura bakmayın yani.)
Keyifli okumalar....
İçimi kararttın Zweig :/
Eveeet Arkadaşlar!!
#49686975 etkinliği kapsamında okuduğum sevgili @Gunayilgar ablamın hediyesi kitabı incelemeye çalışacağım. Umarım başarırım..
Zweig'in kitabı çok iyi bir ruh haliyle yazmadığı belli oluyor. Kitap 5 kısa öyküden oluşuyor ve her öyküde birileri ya öldürülmüş ya da intihar etmiş, çok değişik psikolojiler arasında bir yolculuk yapmayı sağlıyor. Bu kadar ölümü içermesi nedeniyle ki içim karardı diyebilirim. Ama okunmayacak bir kitap mı? Tabiki de değil. Kısa kısa öykülerden oluşması insanı da sıkmıyor. Bir sonraki öyküde kahraman nasıl ölmüş diye merak ediyor insan. Böyle cinayet kitaplarına filan ilgisi olanların keyifle okuyacağı bir kitaptır. Umarım keyif alırsınız.
Keyifli okumalar...
Tesadüfen evde bulduğum ama yıpranmış olduğu için pek içaçıcı durmayan, okumaktan tereddüt ettiğim bir kitaptı. Ama iyi ki de okumuşum diyorum. Bence her öğretmenin ve öğretmen adaylarının da okumasında fayda olacak bir kitap.
Kitap, Güney Kaliforniya Üniversitesi Profesörü Leo Buscaglia' nın bir konferanstaki konuşmalarını içeriyor. Öğrencisinin intihar etmesi sonucu kendi sevgi eğitimine adayan Buscaglia sevgi üzerine eğitimler vermiştir. Eğitimde sevginin önemini, öğretmenlere düşen görevleri çok güzel anlatmış.
Ben severek okudum umarım siz de seversiniz. Keyifli okumalar...
