Öncelikle okuduğum bir çok şiirin yaşanmışlığın ağacının birer gölgesi olarak gördüm
En çok Mehpare şiiri dokundu benim yüreğime
Şiir avcıları için güzel akıcı okunacak bir şiir kitabı olarak görüyorum
Kitabın kapağı ile şiirlerin arasındaki bağlantıyı da şu şekilde kurdum her bir şiir kağıttan gemi olup yeni okyanuslara ( gönüllere) açılır.
En sonunda aşk acısından kendini asan şair, hayatının aşkını sonuna kadar kaybettiğini anladıktan sonra, aurelia adlı kitabının bir sayfasında, bundan sonra hayatın kendisine yalnızca"kaba oyalamalar"bıraktığını söyler.
Seni ay yapıp parlatan benim nazarım,
benim gözlerim.
Her şeyden öte; korkum şu ki mehpare,
Bu gözlerden başka bulasın.
O zaman odumu, sen değil,
Kahrımdan ben harlarım, unutmayasın!