Neden yorulur insan, neden hep güçlü görünmek gibi bir güçsüzlüğü vardır.. Peki neden kimse kimsenin satır aralarına girip anlamaya çalışmaz.. Daha gitmeden özlüyorum bazı insanlari.. Kızsam da en çok kendime kızıyorum.. Barışmak için içimdeki çocukla, oyunlar oynuyorum, hediyeler hazırlıyorum kendi elimle.. kirilmasin darılmasın bana diye.. En çok ta kendi içime dönünce ışığın kapanmasından korkuyorum.. iyi miyim bilmiyorum, iyi olmak zorunda olduğumu biliyorum.. Güçlü olmak zorunda... içimdeki şarkıları duyup diledigimce dans etmek istiyorum meselâ.. sokak ortasında kimseye aldırmadan şarkı söylemek.. eşlik edilsin istiyorum susturulmak değil... Bi ara düet yapalım mı ? Kim bilir belki ayni notada ayni şeyleri hisseder belki ayni satırda buluruz kendimizi..
Vdtkpln
Aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci,
Üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten;
Ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci?
Hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten.
İyi nişan alırdı kendini asan zenci,
Bira içmez ağlardı, babası değirmenci,
Sizden iyi olmasın, boşanmada birinci...
Çok canım sıkılıyor, kuş vuralım istersen.
Herkes ne diyecek? Fakat bu ana kadar herkesten ne gördüm ki... Bana en yakın olanlar dahil olmak üzere, bu herkes dedikleri şey beni üzmekten, hayatımı manasız bir hale sokmaktan başka ne yaptı?