Ben hayalperestim;benim öylesine az gerçek yaşamım oluyor, bunun gibi, şimdiki gibi dakikaları öyle nadir sayıyorum ki, bu dakikaları hayallerde tekrar tekrar yaşamadan duramıyorum.
Umudun bittiği yerde çaresizlik başlıyor. Dört duvar arasına sığmayan, nefes almanı bile zorlaştıran bir çaresizlik. Ve ben o kadar çaresizdim ki gün doğana kadar sokak sokak dolaştım.Nefes alabilecek bir yer aradım kendime
"Yapmadığım şey diyil. Alışkınım ben. Sürekli olarak her şeyi boşveriyorum zaten. Ama bi'kere de farklı olsun be dede. Bi'kere de boşveren taraf ben olmıyım istiyorum. Teselli diyil, tebrik edilmek istiyorum ben artık dede."