Bir arkadaşın acısına üzülmek sempati gerektirir ancak aynı arkadaşın başarısına sevinmek çok sıkı bir kişilik -esasen tam da bireyselliğe adanmış bir karakter- gerektirir.
Sefalet ve yoksulluk kesinlikle küçük düşürücüdür ve insanoğlunun doğası üzerinde öyle bir felç etkisi yaratır ki hiçbir sınıf acı çektiğinin farkına bile varmaz. Başka insanların bunu onlara anlatması gerekir ve işin tuhaf yanı, genellikle de bunu anlatan kimsenin lafına kulak asmazlar.
İnsanların çoğu sağlıksız ve abartılı bir diğerkâmlıkla, başka insanların çıkarlarını kendilerinden daha üstün tutarak, aslında biraz da buna zorunlu tutularak, hayatlarını mahvederler.