nur

nur
pencereyi kapama, gök dolabilir içeri.
Ve yaşam yalnızca rüzgâr, yalnızca gökyüzü, yalnızca yapraklar ve yalnızca bir hiç değil mi?
Sayfa 100·Kitabı okudu
Reklam
Ben olmazsam yalnızlığı kim bekleyecek Gitgide kaybolan o sınırlarda O herkesin yalnızlıktan kaybolduğu sınırlarda
Sayfa 67·Kitabı okudu
Juan Murana, tanıdığım sokaklarda gezinen, insanların bildiğini bilen, ölümün tadını öğrenen bir adamdı; sonra bir bıçak, daha sonra bir bıçağın anısı oldu; belki yarın unutulup gidecek ve bu herkese özgü bir unutulma olacak.
Sayfa 32·Kitabı okudu
Böylesi bir insan, doğal olarak yalnızlığa mahkum olur. Kendisi dışındaki insanlara, kim olursa olsun güvenemez hatta kendisi dışındaki insanları tümden düşman gibi görür. Üstelik bir insan kendine ne kadar yakınsa bu duygusu o kadar şiddetli olur.
Sayfa 135·Kitabı okudu
Ölüm denen ağır hakikatin bile onun gözünde bir tür oyun olduğu besbelliydi.
Sayfa 162·Kitabı okudu
Reklam