SUS.PUS.

SUS.PUS.
@vesustuk
Unutunca yaralar kapanır mı baba? Sen unutuyorsun diye bütün acılar geçiyor mu? Hiç yaşanmamış gibi davranabilir miyiz? Hiç olmamış gibi. Sen unutuyorsun diye ben de mi unutacağım? Unutmuyorum. İstemediğim için değil, başaramadığım için unutamıyorum ben.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Şimdi irmakları e geçtim, büyük denizlerden bile korkmuyorum. Okumaktan çekindiğim, duymaktan kaçtığım hiçbir cümlem yok artık. Yendiğim hastalıklardan daha büyüğüm. İlaçlardan daha güçlü çünkü onun bakışları. Zekamın gösterdiği yol lar bir bir tükenince yazmakla konuşmak ara sındaki olup da bir türlü bitmeyen şeyler belki de son bulacak. Ve hayat daha yaşanılır bir yer olacak.
...sizi hiç ilgilendirmeyecek birine karşı beslediğim duyguların abartılı, yoğun, kuvvetli ve sarsıcı olduğunu biliyorum. Birileri bunun normal olmadığını, sakin sakin, ölçülü ve abartısız sevmenin daha güzel olacağını söylüyor. Bunu hiç anlamıyorum. Eğer abartmayacaksınız neden sevesiniz? Herhangi bir şeyi sevebilmek bu kadar zorken ve buna rağmen kendinize çok sevecek birini ya da bir şeyi bulmuşken sakin kalmak, göstermemek delilik gibi geliyor bana. Öyle değil mi Kahraman? ( kahraman =Ali lidat' ın saksı çiçeği)
Yara almamış herhangi bir kara parçasında kahrolmak istiyorum. Mizacım böyle değil , üstelik hüzünlüyüm de. Başlangıcı belli olup sonunu bilmediğimiz bir yaşaman ortasındayız, ve ne tarafa dönersek dönelim elimiz bir yaraya çarpıyor...