Okurken tamamen bir kurgu mu okuyorum yoksa tarihi gerçeklik mi anlayamadığım kitap. Kitabı bitirip üzerine araştırma yapınca Mina Mingerli’nin - kitabın anlatıcısı - kurgu olduğunu öğrendim. Aynı şekilde Pakize Sultan’ın da . Okuması zor bir kitaptı ve gereğinden uzun sürdü. Hatta okurken araya başka kitaplar da aldım. Sadece sonlara doğru kitap beni içine çekmeye başladı çünkü yavaş yavaş kitaptaki kahramanların çoğu ölüyorlardı ve ben de artık “ bu adanın başında kim kalacak veya ortada bir Minger Adası kalacak mı” merakı oluştu. Bunun etkisiyle son sayfaları sürükleyici buldum ama onun harici çok monoton ilerleyen bir kitaptı.
Ayrıca Sami Paşa’nın idama gitmeden önceki düşünceleri, o son hayatta kalmaya dair umudu yazar tarafından çok güzel yansıtılmıştı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Özellikle yazım tarzı alışılmışın kesinlikle dışındaydı.İlk okuduğunuzda rahatsız edebiliyor ama okudukça alışıyorsunuz. Açıkçası kitaba başlarken çoğu kişi gibi ben de daha farklı bir konu beklentisiyle başlamıştım. En azından bu denli basit bir konuyla karşılaşmayı beklemiyordum. O açıdan bir tık hayal kırıklığı oldu denilebilir. Yazarın kitapta dikkat çekmek istediği illa ki birkaç farklı nokta vardır ama kendi dikkatimi çeken noktadan bahsedecek olursam ortadaki bir türlü ilişki olamayan “o” ilişkiydi. Tam olarak ne istediğini bilmeyen, araya sürekli başkaları girse de bir türlü birbirinden kopamayan iki insan ve adı bir türlü konulamayan, belirsiz, pat diye sonlanan ama aradan aylar geçtikten sonra sanki her şey normal akışındaymış gibi kaldığı yerden devam eden bir ilişki. Aslında hayatta da bu tarz - bana kalırsa insanı fazlasıyla yıpratan cinsten bir ilişki türü - ilişkilerle karşılaşıyoruz. Onunlayken olmuyor, onsuzken de olmuyor.
Ben, sanki tüm felaketler onun başına geliyormuş gibi; ben diğerlerinden farklıyım bende bir sorun var beni kimse böyle kabul etmiyor havasında olan ve hep negatif basan ana karakterlere bir türlü ısınamıyorum ya. Beni boğuyor bir süreden sonra. Açıkçası Marianne karakterinde de bunu gördüm. Belki de bunu içindeki anlam arayışı ile bağdaştırabiliriz. Bilemiyorum.
Devam kitabı olduğu için ilk kitaba nazaran daha farklı bir şeyler bekliyordum ama ilk kitap da olduğu gibi yine birkaç farklı hikayeden oluşuyor. Tabii ki bu hikayelerin kendi içlerinde birbirleriyle bağlantılı olduğu noktalar var ve bu noktaları bir araya getirdiğinizde aslında bu geçmişe ve geleceğe gitme olayının - yani direkt kitabın konusunun - tüm detaylarına hakim olabiliyorsunuz. İlk kitaptan bildiğimiz beyaz elbiseli kadının asıl olayını da bu kitap da öğreniyoruz. O açıdan tatmin ediciydi çünkü bu şekilde ilk kitapta tamamlanmamış noktalar tamamlanmış oldu şimdi. Fakat diğer her şey olduğu gibi bir tekrar içerisindeydi diyebilirim. Özellikle kuralların her defasında tekrar edilmesi beni bi noktadan sonra yordu. Dil olarak da ilk kitaba kıyasla bir iyileşme var ama tabi yine de hala oldukça basit kalan bir dili var. Gerçi belki de bunu tiyatrodan uyarlanan bir kitap olmasıyla bağdaştırabiliriz. Yine de okumaya değer bir kitap olduğunu düşünüyorum.
“Marianne’in gerçek mutluluğu gördüğü bir pencere oluyor bu; kendisinin açamadığı, açıp da aşamadığı bir pencere.”
