aysese
@vfrankenstein
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Engel olmak mı istiyorsunuz? Hakkınız var. Bir tavuk gibi boğazlayabilirsiniz beni. Fakat gerçekten arzu ediyor musunuz bunu? Şimdi benim Rumplestiltskin olduğumu bildiğinize göre beni saraydan kovmak mı istiyorsunuz?"
“Bilemiyorum," dedi Bryce gözlerini yere çevirerek.
Newton'un sesi çok yumuşaktı.
"Rumplestiltskin samanı altına dönüştürüyordu."
Birdenbire öfkelenerek başını doğrulttu Bryce:
"Evet. Prensesin de çocuğunu çalmak istiyordu.
"Doğru," dedi Newton. "Fakat eğer samanı altına dönüştürmemiş olsaydı prenses ölecekti. Çocuk da olmayacaktı tabii.”
"Kabul," dedi. Bryce. "Dünya'yı kurtarmak için sizin boynunuzu kırmayacağım."
Ördekleri seyreden Bryce, "Eğer Mars'tan geliyorsanız, gerçekten yalnız
olmalısınız." dedi.
Eğer bir Mars'lıysa, tıpkı göl üzerindeki yalnız bir ördek gibi olmalıydı, yani yorgun bir göçmen.
"Zorunlu değil bu."
"Nedir zorunlu olmayan?"
"Mars'tan gelmek. Eminim ki, Doktor Bryce, sizin de kendinizi yalnız hissettiğiniz zamanlar olmuştur. Kendinizi yabancı hissetiğiniz zamanlar. Siz bir Mars'lı mısınız?"
Sanki bu adamlardan biri -onlara karşı hissettiği duygunun ve hayranlığın derecesi ne olursa olsun, düşüncelerinde onları hep
"bu adamlar" diye adlandırıyordu- kendisini birdenbire, uyanık olduğu kadar yetenekli şempanzelerle konuşurken buluvermiş gibi bir şeydi bu durum.
Kentin merkezine yöneldi, bir bilimkurgu filmine, hani şu dinazorların yeniden canlanıp Manhattan'da sürttükleri ya da Mars'lı böceksi istilacıların bu Allah'ın belası gezegenin tümünü yalnızca küçük
hayvanları yemek amacıyla yok ettikleri (oh be!) filmlerden birine rastlayacağını umut ediyordu.