aysese
@vfrankenstein
İstanbul
7 Kasım 2005
44 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Şefkat artık burada bitmeliydi, toprak onu almalı ve saklamalıydı. Ne güzel bir istirahattı bu! Duyacağı tek ses ot saplarını ezen kuşların hafif ayaklanı olacaktı. Başının üstünde kimse yürümeyecek, rahatsız, edilmeden
yıllarca evinde kalacaktı. Bu günlük güneşlik bir ölüm, kırların dinginliğinde sonsuz bir uykuydu.
Sayfa 47 - Can Yayınları
Reklam
"Artık içim rahat öleceğim.. Kırlara gitmeyi hak etmiştim, sana kırları özlemediğimi söyleyemem. Ama sen
gideceksin, sen.. Seçtiğimiz yere yerleşeceğine dair bana
söz ver, biliyorsun, hani şu Melun yakınlarında annenin doğduğu köy.. Bu beni çok sevindirirdi, diye mırıldandı.
Sayfa 29
A. Öyle sarsılmaz bir doğrulukla konuşur ki, dinleyicileri ikide bir başlarını sallarlar. En az iki semirmiş kavramı dans ettir meden tek cule tamamlamaz. Bu parlak sözler değil midir atlarla tek boynuzluları birbirinden ayıran? Binlerce alıntıyla konuşur ama alıntıları sıralarken ne denli özgündür! Biraz Prometheus, biraz Sanço Panzo'dur.
Sayfa 66 - A'dan Z'ye İnsan Manzaraları
Nasıl bu kadar tatlı uyuyabilirdi insan
Ölüm başucundayken?
Reklam