aysese
@vfrankenstein
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kadın çocuğu uzun süre göndermeyip yanında tuttu, gelgelelim delikanlının onun hiçbir şeyinde gözü yoktu, ne bir bakışı ne bir hareketiyle. Madam irkildi: Aşkı artık parayla bile satın alamıyordu. Bu, kararını yeniden körüklemişti.
Bir şey farklıydı tabii, bu da canını acıtıyordu. O artık bir hiç olduğundan beri insanlar ona daha samimi, daha sıcak, ama sonra yeniden soğuk davranıyorlardı. Kadınlar ona artık imrenmiyor, küçük hainliklerle onu iğnelemiyor, erkekler çevresinde pervane olmuyordu. Onunla birlikte
gülüp eğleniyor, ona iyi bir arkadaş gibi yaklaşıyorlardı, ama kimse sahte sevgi sözcükleri söylemiyor, yalvarmıyor, gönlünü okşamıyor, ona saldırmıyordu; Madame de Prie kudretini tamamen yitirdiğini bunlardan seziyordu.
"Sus! Kim olduğumu unutuyorsun. Kaba saba bir köylünün benimle böyle konuşmasına izin vermem!”
Delikanlı ani bir el hareketi yaptı.
" Sus! Yoksa ....”
" Yoksa ne?”
Küstahça duruyordu çocuk. Kadın o an, başka “ yoksa”sı kalmadığını anımsadı. Kimseyi Bastille hapishanesine
gönderemez, rütbesini indirtemez, kovduramaz, emir veremez ve bir şeyi yasaklayamazdı artık. Hiçbir şeydi o, savunmasız bir kadındı, Fransa'da yaşayan yüz binlercesinden
biriydi, her türlü hakarete ve haksızlığa maruz kalabilirdi.
Oda boştu, havası kalmamış gibiydi, kendini bu yalnızlığın içinde anlamsız hissediyordu kadın; kimsenin onu arayıp sormadığı bu yerde boş, yararsız, yıpranmış, bitkindi: Neden burada olduğunu ve buraya nasıl geldiğini önce ağır ağır anımsamalıydı. Günden ne bekliyordu ki, titrek ve sessiz adımlarla durup dinlenmeden sessizliğin içinde ilerleyen saate gözlerini öylece dikmişti?