Vahap Toptaş
@vhptpts
Psikolojik Danışman
Lisans
16 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsanın vicdanına dokunan çok güçlü bir sorgulama metniydi. Kitabı okurken olaylardan çok, bir insanın ölümünü gün gün beklemesinin ağırlığını hissettim. Victor Hugo idam mahkûmunun korkusunu, çaresizliğini ve yalnızlığını o kadar gerçek anlatıyor ki bazı sayfalarda insan ister istemez durup düşünüyor: “Bir insanın hayatı gerçekten bu kadar kolay sonlandırılabilir mi?”
En etkileyici tarafı ise mahkûmun adının bile olmamasıydı. Böylece karakter tek bir kişiden çıkıp herkes olabilecek birine dönüşüyor. Roman kısa olmasına rağmen psikolojik olarak oldukça yoğun bir kitaptı. Özellikle mahkûmun son saatlere yaklaştıkça yaşadığı iç çatışmalar beni gerçekten etkiledi. Okurken bazen onunla birlikte nefesim daralmış gibi hissettim.
Ben kitabı sadece edebi yönüyle değil, insana empati kurdurduğu için de çok sevdim. Bitirdiğimde aklımda kalan şey olay örgüsünden çok hissettirdiği o ağır duygu oldu. Bazı kitaplar okunur ve unutulur; ama Bir İdam Mahkûmunun Son Günü insanda uzun süre kalan bir iz bırakıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabı bitirdiğimde içimde kalan his bir aşk romanı okumuş olmanın hafifliği değil, geç kalınmış bir vedanın ağırlığıydı. Kamelyalı Kadın, aşkın her zaman mutlu sonla ödüllendirilmediğini; bazen sadece insanın içini büyüttüğünü, canını yakarak olgunlaştırdığını hatırlatıyor.
Sesi olmayan bir dünyadan yükselen en güçlü çığlıklardan biri. Sharon M. Draper, konuşamayan ama düşünen, hisseden ve üreten bir zihnin iç sesini okura büyük bir incelikle duyuruyor. Melody’nin hikâyesi, engelin bedende değil, çoğu zaman bakış açılarında olduğunu fark ettiriyor.
Mesleğim gereği öğretmen gözüyle baktığımda, kitap, özel gereksinimli bir öğrencinin yaşadığı zorlukları anlatırken, asıl sorgulamayı yetişkinlere yöneltiyor: Etiketleyen, acele eden, potansiyeli notlarla ölçen bizler… Melody’nin zekâsı ve öğrenme isteği, doğru araçlar ve anlayış sağlandığında her öğrencinin nasıl parlayabileceğini gösteriyor.
Bir öğretmen olarak bu kitabı okurken, sınıfta sessiz kalan, kendini ifade edemeyen ya da “arka sırada” kalan öğrencileri düşünmemek mümkün değil.
Dünyaya Düşen Adam, insanın yeryüzüne ait olamama hâlini sade ama sarsıcı bir dille anlatıyor. Kitap, okuru bir olay örgüsünden çok bir ruh durumunun içine çekiyor, hisler çok gerçek yalnızlığı çaresizliği derinden hissettim. Gerçekten kurtarılmamız gerek mi veya kurtarılmaya değer miyiz soruları insanı düşünmeye itiyor.
Yaşadığımız bu dünyayı ne kadar hak ediyoruz?
Çok kullandığım, çok sevdiğim bir söz var: “Körler sağırlar, birbirini ağırlar.”
Kitaba başlamadan önce veya okurken kafamda hep bu söz vardı; kitapla alakası olduğundan değil, sözü pek çok kullandığımdan belki de.
Meğer körler ve görenler birbirini hep ağırlayamazmış mesela.
Kitap, insana çok farklı bir bakış açısı sunuyor.
Sahi, hiç görmemiş bir insana —veya topluma— güzel bir manzarayı nasıl anlatırsın?
Daha önce hiçbir şey duymamış bir insana güzel bir sesten nasıl bahsedebilirsin?
Bir yerde azınlık olmak her zaman handikap olmayabilir.
Ama ayrıcalıkları iyi kullanamamak, ekstra hünerleri bile handikapa çevirebilir.
Okurken zevk alınacak bir anlatım.
