"neden zenginlerden nefret ediyorum biliyor musun?"
o gece fare böyle devam etti. konunun bu noktaya gelmesi bir ilkti.
bilmiyorum, der gibi başımı salladım.
"açık konuşayım, zenginlerin hiçbir halttan anladıkları yok çünkü. bir el feneri ve cetvel olmadan kendi popolarını bile kaşıyamaz onlar."
Reklam
sahil yolunda arabayı durdurmuş, radyo dinleyerek denizi seyrediyordum. hep yaptığım gibi.
otuz dakika kadar sonra aniden birileriyle konuşma isteği duydum. denize bakıp durdukça insanları özlerim ben, insanlara bakınca da denizi.
"ne var ki eninde sonunda herkes ölür," dedim onu konuşturmak için.
"orası öyle. herkes bir gün ölür. ama ölene kadar bir şekilde elli yıl falan yaşamak zorundasındır ve bir sürü şeyi düşünerek elli yıl geçirmek, açık konuşayım, hiçbir şey düşünmeden geçireceğin beş bin yıldan çok daha yorucudur. sence de öyle değil mi?"
