"ne var ki, kısacık bir süre görüşmemize ve çok az konuşmamıza karşın, şimdi her nedense o kız benim içimde yaşamaya devam ediyor gibi bir hisse kapılıyorum. sanki benim bir parçam haline gelmiş gibi. pek iyi ifade edemiyorum ama..."
"sen o kızın acısını hissedebiliyorsun."
"öyledir belki de."
"senin için bu daha hazırlık aşaması gibi bir şey. öyle kolayca sonuca ulaşamazsın. muhtemelen zamana ihtiyacı olanlardansın."
"o kız da on dokuz yaşındaydı," diyor mari.
"hangi kız?"
"alphaville oteli'ndeki odada tanımadığı bir adam tarafından dövülüp, tüm elbiseleri alınıp, çıplak bedeni kanlar içinde bırakılan o kız. güzel bir kızdı. fakat o kızın yaşadığı dünyada hazırlık aşaması falan yoktu. henüz zamana ihtiyacı var diye düşünmüyordu kimse."
"eri'ninkiyle kıyaslandığında biraz daha başına buyruk bir yaşam sürmüş olabilirim. bunu anlıyorum. ama bunun somut sonuçları buradaki ben işte: önemsiz, güçsüz biriyim. ne bilgim yeterli, ne de yeterince akıllıyım. güzel olmadığım gibi, beni seven biri de yok. sağlam bir benlik inşa etmekten söz ediyorsak, bunu başardığımı sanmıyorum. kendi dar dünyamda tökezleyip duruyorum işte."
"ancak... durum şu ki... ablanla karşılaşıp uzun uzun sohbet edince, gitgide tuhaf bir duyguya kapılmaya başladım. ilk başta bu tuhaflığın farkına varmamıştım. ama biraz zaman geçtikçe iyice hissetmeye başladım. nasıl desem, orada olup bitene dahil değilmişim gibi bir his. eri gözlerimin önünde olmasına karşın aynı zamanda da kilometrelerce uzaktaydı."
"ama aralarında belirli bir mesafe bırakarak da insanlar birbirlerine yakın olabilirler, öyle değil mi?" diye soruyor mari.
"elbette," diyor takahaşi. "elbette bu da mümkündür. ancak bir insan için normal olan mesafenin bir diğeri için fazla uzak kaldığı durumlar da vardır."