Annem, "Bu şekilde söyle de, insanlar kıskansın," dedi.
"Eh, istediğimiz de bu değil mi zaten?"
"Öyle sayılır," dedi annem. "Ama esasında onların bizim için mutlu olmalarını isteriz."
"Senden daha fazla şeye sahip biri için neden mutluluk duyasın ki?"
"Sanırım bu insandan insana değişiyor," dedi. "Neyse, galiba fark eden bir şey yok. Sonunda doğrusunu yapmayı becereceğiz. Günü geldiğinde, eminim ki biz de böyle konuşacağız."
Böylece o günü beklemeye koyulduk.