feodaller, kendi sömürü biçimlerini burjuvaziye karşı savunmak için, burjuvazinin sömürü biçiminden, somut biçiminden farklı olduğunu vurgulamaya çalışırlarken, kendilerinin çok farklı durum ve koşullardaki egemenliklerini artık maziye karışmış unutulur bir döneminkiyle özdeşleştirirler. kendi egemenlikleri döneminde modern proleteryanın hiçbir zaman bulunmadığını gösteremeye çalışırlarken, modern burjuvazinin kendi toplum düzenlerinin kaçınılmaz ürünü olduğunu gözden kaçırırlar.
kaldı ki, eleştirilerinin, gerici niteliğini hemen hiç gizleyemedikleri için, burjuvaziye yönelttikleri başlıca suçlama şuraya varır: burjuvazinin yönetimi altında eski toplum düzenini kökünü kazıması kaçınılmaz olan bir sınıf gelişmektedir.
burjuvaziye veryansın etmelerinin nedeni, bir proletarya yaratmasından çok, devrimci bir proletarya yaratmasıdır.
işte bu yüzden de, siyasal pratikte, işçi sınıfına karşı alınan tüm baskı önlemlerine katılırlar; günlük yaşamda ise ettikleri onca tumturaklı söze karşın, sanayi ağacından düşen altın elmalarını toplayabilmek ve sadakat, şeref ve onuru, yine pancar ve snaps tacirliğiyle takas edebilmek için yerlere kadar eğilirler.