nazlıcan olfaz
@violetsiv3l
10 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Annem sık sık, " Insan mutlu olduğu sürece, fakirlik utanılacak bir şey değildir," derdi... Yorgunluktan nefes alamayacak durumdayken bile, bütün gün gülümserdi.
Geceleri yatağa uzanır ama uyuyamazdım. Nefret edecek bir sürü şey gelirdi aklıma, ama sonunda yine kendimden nefret ederdim.
"Sizin bu oğlan büyüdüğünde, olsa olsa baş belası olur." Küçüklüğümden beri böyleydim, ben adam olmazdım. Bu da babamın sözüydü. Öğretmen umutsuz vaka olduğumu, değişemeyeceğimi söylerdi. Şimdi düşünüyorum da, onlar haklıymış.
Önceleri böyle düşünmezdim.
Annemin kalbi kadar temiz bir kalbe hiç rastlamadım. Onu düşününce ağlamak istiyorum. Ondan özür dilemek için intihar edeceğim.
Lütfen beni affet. Bu defalığına beni affet.
