Tanrı biliyor ya, çoğu zaman bir daha uyanmama dileği ve umuduyla yatıyorum yatağıma. Sonra sabah gözlerimi açıp güneşi gördüğümde yine mutsuzluğa kapılıyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan işte böylesine fani bir varlık, ancak mevcut olduğu, gerçekten etki bıraktığı yerde sevdiklerinin hatıralarında var olur ve orada da yok olup gider, hem de çok çabuk!
Ah, Wilhelm! Bir hücrenin yalnızlığı, elyaftan yapılmış bir giysi, dikenli bir kemer bile ruhumu sakinleştirebilir. 𝐴𝑑𝑖𝑒𝑢! Bu sefalete mezardan başka bir son göremiyorum.
Evet, sevgili Wilhelm, bu dünyada yüreğime en çok dokunan varlıklar çocuklardır. Onlara ve yaptıkları küçük şeylere baktığımda, ileride onlara çok gerekli olacak tüm güçlerin erdem tohumlarını, dik kafalılıklarında karakterlerindeki sarsılmazlığı ve sağlamlığı, dünyadaki tehlikelere karşı olan iyi niyetlerini ve aldırmazlıklarını görüyorum!
Güneş oldukça yükseldiği için karlar eriyor ve toprağı yumuşatıyordu. Öğleye doğru oldukça derin bir çukur hazırladı. Karısını sarılı olduğu gocukla beraber kollarına alarak oraya getirdi. Hafif bir rüzgar Muazzez'in saçlarını uçuruyordu. Bu sırada onun sırtında pembe saten entarisi olduğunu fark etti. Arkasına bir bıçak yemiş gibi sallandı. Bir eliyle yanı başındaki ağaca tutunmasa düşecekti. İlk kaçırdığı akşam da Muazzez'in sırtında bu entari vardı.