simli ojeler sürdüm yalnızlıktan sıkıldığımdan
müsveddesi gibi şimdi tırnaklarım
yıldızlı bir gecenin.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
-ki o anda aslında onca zamandır hasretini çektiğim şeyin elleri değil, sesi değil, dizleri değil, dostluğu bile değil, gözleri, sadece gözleri olduğunu anladım, gözlerinin sonsuza dek tıpkı şimdi olduğu gibi üstümde süzülmesini, nihayet gözlerime konmasını sevmiştim,
"hani bir yerdeyken hep başka bir yerde olmayı istemek hakkında yazan şu can sıkıcı yazar gibi konuşuyorsun"
kimi zamanlar yatak odasının duvarına dönüp bir şeyler anlatmak istiyorum. ama neye yarayacak karanlıkta konuşmak? vazgeçmeliyim, ama vazgeçemiyorum.