kaçtığım her serzenişte kafese tıkıldım hemde yine yine yeniden kendim tarafından
tutsak tutulduğum bu kafesteteki zincirlerin hakimiyeti kendimde olmasına rağmen,direndim üç beş kuruşluk eziyet verici duygular altında
sıkıştım sandığım karanlığın efsunluğunda gözlerimle görebildiklerimden çok daha fazlasını üzerime çöken bu gezegende gördüm
ruhum kör edecek kadar aydınlıktayken,bir his uğruna çırpındım durdum bu gezegende ve doğduğum andan itibaren olan ve üzerini sahte şekillerle kapatmaya çalıştığım benliğime , karanlığıma yenik düştüm
insanlara verdiğim teveccühler asla aynadaki kişiye ugulayamadıklarımdan ibaret olmakla birlikte bir çift göz önünde yegâne ve deva oldum
oysa kadim duygulardan ibaret olan bir pespayenin tekiydim
herkesi kendi haline bırakmışken, kendimi muaf edememiştim oysa
en sonunda saadet'ime kavuşacağıma inanmışken muallak olmuştum.