tuba
@voilatuba
edebiyat ve aynalar iyi ki var.
twitter: isworldsad
Şu anda okuduğu kitap
okumadan önce azdım, şimdi taştım, ama olmam gereken doluluktayım.Düşünce
bu kitap beni fazlasıyla etkiledi, hem de yalın bir kalemle yazılmış kitapları çok da sevemememe rağmen. belki de romandaki kahramanımızla benzer hisler içinde olduğum, benzer sızıyı hissettiğim için bu kadar dokunmuştur yansımama; kara sayfalarımda bıraktığı beyaz leke belki hayat telaşıyla, hissettiğim şeylerin karanlığıyla solup gidecek, bilemem, umurumda da değil. gelecekte, direkt bir saat sonra hatta, ne hissedeceksem, ne olacak veya olmayacaksam, ne kadar azalacak veya çoğalacaksam, bir önemi yok, çünkü tam da şu an, sonsuzum, ve varlığımın sızlamayı bırakmasını bu kez bu kitaba borçluyum.
hayatımdaki kimsenin tutmadığı gibi tuttu hayattan kayıp giden ellerimi, fark ettim ki boşluktaki elime uzanan da diğer elimdi.
benim için çok değerli bir kitap oldu gece yarısı kütüphanesi. önce olabileceğim onlarca kişiyi, yaşayabileceğim onca hayatı, sonra da şu an yaşadığım hayatın asıl hazine olduğunu gösterdiği için yazara teşekkür ederim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
elias canetti, körleşme. çıkardığı yolculuk nefes kesici. olay örgüsünün vardığı her nokta ve karakterlerin her evrilişinde tokatlanıyorum. kitabı bitirmeden bile hissedebileceğiniz o muazzam his, yazarın değindiği eksik, yoksun ve manevi boyutta bir yokluktan ağızları kokmasına rağmen zenginlik aldanmasında olan ruhlara sahip karakterlerin açlığını okurken, bilhassa bu ‘körlük’ okur olarak görüşümüzü isli olsalar da yeni manzaralara keskin kılarken, hissettiğiniz tokluk pahabiçilemez. aç aynaları doyurabilen kitaplar iyi ki var.
kısa ve öz bir yorum.İnsan ve Duygular
yüzyıllık yalnızlık’ı bitirdim ve “okumadan önce azmışım, şimdi taştım” dediğim eserlerden oldu. kalabalıklar arasındaki kimsesizlik hiç bu kadar iyi anlatılmamıştı. gabriel garcía márquez’e minnet ve hayranlık duydum. bir insan yalnızlığını en çok böyle onurlandırabilirdi.
aynı tema, aynı tahmin edilebilirlik.Edebiyat
Puan vermedi
klasik bir austen romanıydı. her ne kadar jane austen eserlerini gerçekten çok sevsem de kitaplarına beklentiye girmeden, yani farklı bir şey beklemeden başlıyorum çünkü neredeyse her romanının teması aynı ve tahmin edilebilir oluyor, yine de içimi sıcacık ediyor ve tuhaf bir şekilde başarılı bir eser ortaya çıkıyor. mansfield park da klasik bir austen romanıydı, ama karakterlerini yazarın diğer romanlarının karakterlerine kıyasla çok daha sığ buldum. yine kötü yorum yapamam çünkü jane austen benim güvenli yazarım gibi bir şey, ama okuduğum austen romanları arasında en az beğendiğimdi diyebilirim, hatta onluk da değildi, bir mesaj yoktu kesinlik ilkesi taşıyan, önermesindeki olabilirlik ilkeleri çok zayıftı, tabii bunları diğer romanlarına kıyasla söylüyorum, çünkü bana göre bir jane austen romanının gerçekten kötü olması pek de mümkün değil.