Herkese merhabaaa!
Dün başladığım distopik evrene bugün kısa süreliğine veda etmiş bulunmaktayım. (Yani en azından ikinci kitaba başlayana kadar.)
Öncelikle Tırpan'a bayıldım. Yani normalde distopik kitaplar beni yorar, okumakta zorlanırım ve bu sebeple de bütün okuma zevkim ve keyifsiz bi şekilde sadece başlamışken bitirmek için okurum. Ancak Tırpanda böyle olmadı. Kolay okunan, akıcı diliyle ve merak uyandıran konusuyla beni içine çekti ve 1 günde bitirdim. Maraton kitabımız olmasaydı çoktan ikinci kitaba geçmiştim ama diğerlerinin bitirmesini beklemem gerekiyor :(
Peki bu kadar severken neden 9 puan (4,5 puan) verdim? Çünkü devam kitaplarında kurgunun daha güçlü olayların daha etkili olmasını umuyorum ve bekliyorum. Eğer bu kitaba 10 verirsem kalan 3 kitaba ne kalır?
Kitapla ilgili spoiler içerebilecek fikirlerim:
-Öncelikle Faraday diye bi gerçek var. Resmen sırf onun için okudum desem belki bi tık abartmış olurum ama o da önemli bir etkendi. Malum sahnede ve sonrasında o olmadığı için okuma isteğim biraz kaçtı ve içim buruk bi şekilde okumaya devam ettim.
-Rowan ve Citra bana o kadar geçmedi hatta bazı yerlerde onlara uyuz oldum. Umarım devam kitaplarında güçlü bi karakter gelişmesi gösterirler.
-Gerald seni tanıdığıma çok mutluyum lütfen kalan 3 kitapta da bizimle yolculukta kal.
-Possuelo çok tatlıydı umarım Citra ile tekrar karşılaşırlar (ship)
-Volta'nın kendini devşirmesi beni kahretti. "Seninle tanışmak bir şerefti Shawn Dobson"
Spoiler!!!Edebiyat & Roman
Serra yaz tatilindeki stajı ve Çeşme maceralarını anlatıyor. Ay orada da Timur ucubesi çıkmaz mı? Alev'le, Betül yetmiyormuş gibi evren Serra'ya bir tekme de benden olsun cinsten, Taaşşuka Talat ve Fitnat geçmesi cidden çok can sıkıcıydı. Hey yarabbi! Bu kitapta Serra ne çekti ya. Hadi sonra o bitti dedik bir yolda Cüneyt ile Tümay'ın çıkma haberi, gündeme bomba gibi düştü. Oha dedik! Yok daha neler dedik ama durun daha yeni başlıyoruz.
Alev ve Betül;
Bu kızları tüm sayfa boyunca okumak, midemi bulandırdı cidden. Kusma derecesinde fevkalade fikirler... Hadi Betül eski sevgilisiydi. Bir şeyleri bitirememiş boş yere volta atıyor da, sana ne oluyor Alev. Ay bir sinir oldum. Yok bir lafı ters çevirip, dörtle çarpmalar... Yok Feyza'yı dolduruşa getirmeler... Oktay'a acıtayson yapıp, her yerden çıkmalar... Doldurmalar... Dolduruşlar. Bir insan seviyesini nasıl bu kadar düşürebilir aklım almıyor. Adam Serra'yı seviyor ve bu ilişki karşılıklı. Bunun düşüncesi bile insanın özsaygısı için yeterli bir sebep iken, senin ortada sıçan gibi dolaşman, o Alev'in etrafı olur olmaz nifak tohumlarıyla etrafı yakıp yıkması, onlar için felekten bir gün çalmak kadar normal bir durum. Bana kalırsa bu tarz hastalıklı insanların HEMEN bir doktora görünmesi ŞART AZİZİM.
Burada Oktay'a çok kızdım ama sonra onun açısından bakılınca da, onun iyi niyetinin nasıl su istimal edildiğini gördüm.
Serra bu kitapta da harika dostluklar edindi.
BURADA ASLINI İSTERSENİZ, DOĞANAY HOCANIN BİZ GENÇLERE VERDİĞİ ÖĞÜTLERİ SIRALAYACAKTIM LAKİN BU ATRAKSİYONLU VE GERİLİMLİ SAHNELERDEN ÖTÜRÜ, BU ANLARI INSTAGRAM ÜZERİNDEN PAYLAŞACAĞIM. BURADA YAZAMAYACAĞIM KADAR ÇOK FAZLA YERE DEĞİNİLDİ.
Doğanay hocadan "İşte Hayat" adındaki yeni ve son konumuzu işledik. Her şey tek kelimeyle FEVKKALADEYDİ...
-Timur
-Alev ve
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bu kitap, hayatını istediği gibi yaşayamadığını, çoğu şeyden geri kaldığını, hayallerini gerçekleştirmek için çok geç kaldığını, kendini bir çıkmaz sokakta bulduğunu düşünenler ve bir türlü şimdide kalmayı beceremeyip sürekli geçmişe ya da geleceğe volta atan, bulunduğu durumdan memnun olmayan çoğu şeyden şikayetçi olan ve sürekli negatif düşünen kişiler için şifa niteliğinde. Bulanıklaşan zihinlerinizin temizlenmesi ve hayat sevincinizin yeniden yeşermesi dileklerimle. Ruhunuza iyi bakın…
"Şimdi burada yatıyor, masanın üzerinde... Yarın onu götürdüklerinde ben ne yapacağım?"
Bir kitabın daha ilk sayfasından, hatta ilk cümlesinden sizi boğazınızdan yakalayıp nefessiz bıraktığını düşünün. Dostoyevski,”Uysal Kız"da tam olarak bunu yapıyor. Karısının cansız bedeni etrafında volta atan bir adamın zihnine, o karanlık çukura davet ediliyoruz.
Bir yanda hayata tutunmaya çalışan, gencecik, yetim ve "uysal" bir kız... Diğer yanda onu sefaletten "kurtaran" ama sevgisini devasa bir kibre, evi ise kurallarla örülmüş sessiz bir hapishaneye dönüştüren bir adam.
Bu kısacık kitap sadece trajik bir evlilik hikayesi değil; iletişimsizliğin, güç zehirlenmesinin ve hastalıklı bir gururun masum bir ruhu nasıl yavaş yavaş, santim santim öldürdüğünün anatomisi. Adam kızın eşyalarını rehin alırken, aslında farkında olmadan onun yaşama sevincini rehin almıştı. Adam sustukça, kız yok oldu. "Kurtarıcı" rolü, aslında en büyük cellada dönüştü.
Psikolojik derinliği iliklerinize kadar hissedeceğiniz, kibrin sevgiyi nasıl çürüttüğüne şahit olacağınız bu eseri okurken yüreğinizin sıkıştığını hissedeceksiniz.
Hugo’nun bu kitabını bitirdiğinizde boğazınızda o meşhur düğüm kalıyor, kaçışınız yok. Bir İdam Mahkûmunun Son Günü, sadece bir suçlunun infaza gidişini değil, o korkunç geri sayımın her saniyesini sizin iliklerinize kadar hissettiriyor. Adamın ismini bilmiyoruz, ne suç işlediğini bilmiyoruz; ama hücresindeki o rutubet kokusunu, dışarıdaki kalabalığın uğultusunu ve giyotinin o soğuk gölgesini resmen yanımızda hissediyoruz.
Okurken bazen "acaba ne yapmıştı?" diye sormak istiyorsunuz ama Hugo sizi hemen durdurup şunu fısıldıyor: "Ne yapmış olursa olsun, bir insanın yaşam umudunu saat saat elinden almak ne kadar adil?" Kitap, adaleti ve ölümü öyle bir yerden sorgulatıyor ki, kendinizi o daracık hücrede volta atarken buluyorsunuz. İncecik bir kitap ama içindeki o varoluşsal sancı, bitirdikten sonra bile günlerce peşinizi bırakmıyor. İnsanın içindeki merhameti ve sistemin acımasızlığını bu kadar çıplak bir şekilde yüzümüze vuran başka çok az eser vardır.
Kitabın konusu: Dünyada teknoloji o kadar ilerlemiştir ki ölümsüzlük bulunmakta, insanlar kendilerini öldürecek şeyler yapsa dahi diriliş merkezlerine götürülmektedir. Ancak dünyanın artan nüfusuna karşı doğal ölümlerin yerini, tırpanlar tarafından gerçekleştirilen ölümler tutmuştur.
Öncelikle iyi ki teknoloji bu kadar ilerlemedi ve ilerleyeceğini pek sanmıyorum ama ilerlemesin de. Kitap inanılmaz akıcı ilerledi özellikle son 150 sayfası cidden film izliyormuşum gibi aktı. Kitabı okurken asla şurası da şöyle olsaymış demediğim için puan kırmak aşırı saçma geldi. Ve başından sonuna kadar ciddi manada etkilendim kitaptan. Her tırpanın yönteminin farklı olması, yapılan meclisler, konulan emirler... Tamamen farklı bir dünya arıyorsanız kesinlikle tavsiye ederim ama farklı bir dünya aramıyorsanız da tavsiye ederim yani. Dili de oldukça yalındı. Ve bizden Fanilik Çağı olarak bahsetmeleri çok garip hissettirdi. Kitabı +15 olarak tavsiye edeceğim.
Spoiler olacak yoruma gelirsek ya Volta'nın akıl edemediğini sonunda Rowan'ın akıl etmesi beni o kadar mutlu etti ki. Sonunda o salak üçlüden kurtulduk. Özellikle Goddard. Kitapta da dediği gibi Tırpan değil de katiller resmen. En etkilendiğim kişi Faraday oldu kesinlikle. Onun öldürme yöntemleri belli istatiktiklere dayanıyordu ve bu açıdan cidden en mantıklısıydı. Ksenokrates de beni şaşırttı. Meğersem adam emiri çiğnemiş de kızı varmış. Artı bu meclisin her zaman başkanı bu adamsa aşırı saçma yani. Kesinlikle değişmesi gerekiyor. Faraday'in ölmemesine de çok sevindim, bu durum Freida abla ters köşesidir genellikle ama bu kitapta da bi ters köşe olmadım değil yani. Devamını en kısa sürede okumayı düşünüyorum.
Kısacası kitabı çok sevdim. Kesinlikle okuyun, bambaşka bir dünya. Bugünlük yorumum bu kadar, kendinize iyi bakın!