Allah’ı bulmak konusunda az da olsa umudum olmasa, yaşamıma çoktan son verirdim. Fakat yaşıyordum. O’nu hissettiğim ve O’nu aradığım zaman yaşıyordum. Öyleyse, O vardır. O’nsuz yaşanmayan şeydir.
Gördüm ki, ben yalnızca Allah’a inandığımda yaşıyordum. Allah’ı düşünmem yetiyordu, o zaman hemen diriliyordum. O’nu unuttuğum, O’na inanmadığım zamanlarda ise yaşam da yok oluyordu.
İyilik bizi birleştiriyordu. İyilik bizi dönüştürüyordu. İyilik dünyayı bambaşka, yaşanabilir bir yer yapıyordu. İyilik dünyayı renklendiriyor, çiçeklendiriyordu.