Herman Hesse’yi araştırmadan ön bilgisiz başladığım bir kitaptı. Daha çok iki karakterin arkadaşlığını okuyacağımı düşünürken kitabın ana karakter Sinclair’in uyanışını anlattığını fark ettim. Ahlakın dışarıdan değil içeriden doğması gerektiği gibi verilmek istenen benzer düşüncelerden dolayı Nietzsche esintileri hissettiğim bir kitaptı.
Bana çok soyut ve sembolik gelse de anlamak için metinde ana fikir arar gibi yazar bu kitaptan ne sonuç çıkarmamı, nereye varmamı istiyor sorularına kafa yordum. Yazar mutlak doğru/iyi kabul ettiğimiz tanrı anlayışından uzak tanrının bu inanışla eksik tanımlandığını onu ancak içinde hem iyiyi hem de kötüyü birlikte bulundurursa tam olmuş kabul edebileceğimizi söyler. Abraxas’in tanımıdır bu da.
Sinclair’in bazı eylemlerini sorguladım ama yazarım tam da eleştirdiğim bu noktalarda şunları anlatmaya çalıştığı yorumunu çıkardım: “Bazı şeyler yaparak değil izin vererek olur. İnsan kendi içindeki iyiyi de kötüyü de kabul etmeli, onlara izin vermeli ancak o zaman ilerler” Sinclair’in içsel yolculuğunda bizim inanışımızdaki doğruları yaparak, kötüden uzaklaşarak ilermediğimizi kabul ettiğimiz adımlar yoktur. Hesse ilerlemenin içimizdeki iyiyle de kötüyle de kendimizi kabul etmemiz olduğunu anlatmaya çalışır.
Reklam
SPOILER İÇERİR!Fantastik
Bu fantastik öykümüz küçük bir çocuğun sahafta gördüğü mucizelerle dolu sihirli bir kitabı çalmasıyla başlıyor. Bu küçük hırsızımızın adı Bastian Balthasar Bux. Bastian, kendi evreninde dış
Keşke Célio ve Octave'ın daha fazla diyalogları olsaydı diyerek bitirdim kitabı ve bu iki karakterin birbirine zıtlığı ve bu zıtlığa rağmen birbirlerini tamamlayan bir dostluğa sahip olmaları çok hoşuma gitti. Onları daha derinden, daha yakından tanımak isterdim.
Kitap çok ani bitti. Célio'nun dostunu kendine ihanet eden biri olarak bilip ölmesi beni aşırı üzdü. Bir miktar kafaya takacağım bunu:(
Musset bu eserini benim şu yaşımda yazmış, ne diyebilirim içeriğinde belli noktaları şiddetle eleştirsem de böyle bir eser ortaya koymasını takdir ettim, sonuçta ben bunu yazamazdım. Okumak için tereddüt etmeye bile değmeyecek kadar kısa bir eser, o yüzden düşünmeyin, okuyun:)
Sarah Jio'nun okuduğum ilk kitabı. Kuzenimin kitaplığını kurcalarken buldum, genelde aşk romanı okumam ama bu kitap içindeki gizemiyle merakımı sürekli canlı tuttu. Okumadığım zamanlarda bile üzerinde düşündüm. Olayların öngörülebilir bir şekilde ilerlemesine rağmen bir kenara çekilsem de devamını okusam dedim hep.
Kitabın ana karakteri Emily ama Esther ve Elliott beni çok etkiledi. Esther'in yazdığı günlüğü okurken 'günlük' kitap olsun elime alıp sadece onu okuyayım istedim. Bittiği için de üzüldüm. Tarzım değildi ama iyi ki okumuşum. Sanırım Sarah Jio'nun kitapları birbiriyle bağlantılıymış. Diğer kitapları da okuyabilirim diye düşünüyorum. Herkese Mart Menekşeleri'ni tavsiye ederim.
Hocamın önerisi ile almıştım. İçerik olarak dopdoplu bir öğretim kitabı. Birçok öğretim tekniğinden, öğrencilerin düşünce yapılarından, zihin şemalarından genişçe bahsediyor. İlerde öğretmen olarak sınıfta aynen kullanabileceğiniz birçok oyunu ve etkinliği barındırıyor. Sınıf öğretmenliği ve matematik öğretmenliği bölümü öğrencileri kesinlikle kütüphanelerinde bulundurmalı.
Benim açımdan kitabın iki olumsuz yanı vardı. Birincisi kitabın araştırdığı, konu edindiği ve örneklediği öğrencilerin Amerikan öğrencileri olarak sınırlı kalması. Örnekler, teknikler, oyunlar çok yabancı kalıyor. Diğer olumsuz yanı ise kitabın çevirisi. Kitabın her bir kelimesi Türkçe ama okuduğunuzda "Ya ben bunu neden anlamadım şimdi." diyorsunuz. Cümleler, bir araya gelmiş anlamsız kelime kümeleri gibi geliyor. Bu nedenle aynı yerleri tekrar tekrar okuduğum çok oldu.
Reklam