1957'de kendisine Nobel Edebiyat Ödülü kazandıran eseri "Düşüş" değil idam cezasına karşı yazdığı "Réflexions Sur la Guillotine" (Giyotin Hakkında Düşünceler) adlı makalesiydi Camus'nün. Bir buçuk milyon Cezayirli kadın erkek, çocuk demeden yok edilirken kıpırdamayan dudaklar, idam cezası söz konusu olduğunda oynamaya başlıyor, katillerin insani haklarına karşı duyarsız kalmayan dünya onu "Nobel"le ödüllendiriyordu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Dinde zorlama yoktur. Aksi takdirde dünya sınavı ve tercihler anlamını kaybedecek, insan insanı yargılarken ahiret saatini erkene almaya cüret ettiğinin farkına varmaksızın tanrı rolüne soyunmuş olacaktır.
Sığınağa Girerken
Kitaplardan başka bir yerde nefes alıp veremediğimiz zamanlar vardır, pencerelerin de bizi açamadığı. Gökle yer arasındaki mesafe o kadar daralmıştır ki çok geçmeden yaşadığımız dünyaya ait olmadığımız duygusu his olmaktan çıkıp yeryüzünün bütün koridorlarını çınlatan bir çığlığa dönüşür: “Ben buraya ait değilim!" Dünyanın görünmez parmaklıklarla çevrildiğini fark ettiğimiz, dudaklarımızın aczini kabul edip kelimelerinden vazgeçtiği anlar... İşte o büyük suskunlukta kütüphanemize doğru yürüyüşümüz, bir mabede yürüyüşümüze benzer şafak sökmeden. Ağırlık gitgide artmakta, yükümüzü hangi kitabın sırtına indireceğimize bir an önce karar vermemiz gerekmektedir. İsimlerini sırtlarına yazmaları boşuna değildir kitapların.
Sığınağa Girerken
"Kendimize dükkânın arkasında, yalnız bizim için bağımsız bir köşe ayırıp orada gerçek özgürlüğümüzü, kendi sultanlığımızı kurmalıyız. Orada, yabancı hiçbir konuğa yer vermeksizin kendi kendimizle her gün baş başa verip dertleşmeliyiz; karımız, çocuğumuz, servetimiz, adamlarımız yokmuş gibi konuşup gülmeliyiz... Kendi içine çevrilebilen bir ruhumuz var; kendi kendine yoldaş olabilir; kendi kendisiyle, çekiş dövüş, alışveriş edebilir." Ruha ait bir gizli odadan, bir saklı bahçeden söz ediyor Montaigne.
Seriyi elime aldığımda adından ötürü belki, okumaya en çok sabırsızlandığım kitap bu olmuştu. Aşırı hevesle başlamama rağmen sıkılarak okudum. Karakterlerin birbirinden ayrı olmaları ve dolayısıyla birbirlerinden ayrı anlatılmaları beni biraz üzdü çünkü karakterlerin diyaloglarını kahkahalarla okuyan biriydim.
Kitapta birbirine bağlayamadığım, kopukluk hissettiğim yerler oldu. Genel hikaye birbirini sürekli tekrar ediyormuş hissi verdi ve artık yeter farklı bir şey olsun dedim yer yer. Ama benim sıkılmış olmamın kitabın kötü olduğu anlamına gelmediğini biliyorum çünkü seri başlı başına müthiş bir hayal gücüyle yazılmış. Sıkılmış olmam benim hayal gücümün darlığından mı diye sorguladım sonradan.
Bu kitapta etkilendiğim ve üzerine uzunca düşündüğüm bir cümle oldu: "Başka türlü olabileceği aklına hiç gelmediği için 'Evrende yalnızız' diye düşünmeye bile kalkışmadığını bir hayal et."
