Bazı cümleler öyle ağırdı ki bunu yaşamış olan insanların sabrına hayret ettim. Bir roman okumadım da geçmişten gelen bir yabancı yüzüme gerçekleri çarpıp öylece gitmiş ve beni geçmişle baş başa bırakmıştı. Kurtuluş Savaşı, İzmir'in işgali, Mondros Mütarekesi... Bunların hepsine aşinayız, çoğu zaman tarih dersinde birçok kez tanık olduk. Peki bunu yaşayanların acılarına ne kadar şahitlik ettik? İşte bu şahitliği sundu bana Ateşten Gömlek. Acılarını ellerime döküp öylece gittiler Ayşe, İhsan, Peyami... Bana kanla yazılmış şanlı tarihin acısı kaldı ve uzun müddet yaşadığım bu toprakların kanla olduğu kadar gözyaşıyla da sulandığını bir kez daha hatırlattı. İzmir'in Yunanlar tarafından işgal edildiği sırada eşini ve küçük oğlunu gözlerinin önünden kaybeden Ayşe ile Kurtuluş Mücadelesi'nin ne çetin olduğu romanın başlarında Halide Edip'in o gür ve vatanperver sesiyle gözler önüne serilir. Ayşe İstanbul'a ayak bastığı andan itibaren İzmir'in simgesi haline gelmiştir. Aynı zamanda İhsan'ın hiç dinmeyecek gönül yarası olmuştur. İzmir'in kurtuluşu için canla başla çalışan, düşünen Ayşe'nin yanında mütemadiyen İhsan ve Peyami'yi de görürüz ve bu mücadeleyi olayları bu kadar yakından gören Peyami'nin kaleminden dinleriz. Hastanelerde hemşirelik görevini yerine getiren Ayşe vasıtasıyla savaşın içler acısı halini en yakından izler, İhsan'ın gönlünde yatan aşkın imkansızlığıyla ateşten gömleği İhsan'la birlikte biz de giyeriz adeta. İzmir kurtulur, savaş kazanılır, güneş doğar elbette. Fakat gerideki tablo güneş kadar yakıcıdır. Ölenler dövüşerek ölmüşler ve bir vatan bırakmışlardır geleceğe. Ve biz ne çok şey borçluyuzdur Ayşe, İhsan ve Peyami gibilerine... Ne çok şey borçluyuzdur Mustafa Kemal'e...

Edebiyat