vuslat arslan
@vusit
89 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Faruk Duman’ın metinlerinde en
sık vurgulanan öğe şüphesiz doğa. Kanımca en büyük başarısı ise bunu insanı ve doğayı birleştirerek, doğa insan ikiliğini yıkarak yapması. Onun kaleminde insanı doğanın hakimi/koruyucusu/yok edicisi kisvesiyle, üstenci bir bakış açısıyla izlemiyoruz. Doğa birdir, birliktir, ölümsüzdür, insanı da bu özden ayırmıyor yazar. Canlı, cansız tüm öğelerin birliği, bilginin devamlılığı okuduğum tüm kitaplarında vurgulanıyor. Özellikle Sus Barbatus’la en gelişmiş halini sunduğu bu izlek, Ve Bir Pars, Hüzünle Kaybolur’un da temelini oluşturuyor. Yalnız bu metinde daha kapalı ve metaforların kullanıldığı bir anlatım benimsendiğini belirtmem gerek.
#tatkaçıran
Temel olarak kurgu annesini henüz kaybetmiş ismi verilmeyen anlatıcının eski aşkı, abisi ve babası tarafından şiddet gören Ceren ile karşılaşması ve beraber kaçmaları üzerine kurulu diye özetlenebilir.
Ancak detaylar yukarıda bahsettiğim izleğe hizmet ediyor. Daha önce, soyu tükenme tehlikesi altında olan bir Pars tarafından ısırılan Ceren-ki kelime anlamının ceylan olması dikkat çekici- bir parçasını Ceren’de bırakıyor ya da onunla bir oluyor.( syf 55 ‘Pars, parçalanmış bir hayvandır.’ ) Yerel halkın ormanın gözü dediği şey Ormanın kendisi, Pars, Ceylan şimdi de Ceren’dir artık. Anlatıcımız ise ya Pars’tan kaçarken ‘tökezleyen bir ceylan gibi’ dereye yuvarlanıp baygınlık geçirdiği sırada ya da babasının çizmeleri aracılığıyla Pars’la bir bağ kuruyor. Babasının da Pars’la bir bağ yakalayabilmiş olma ihtimali anekdotlarla veriliyor zira.
Sonuç olarak ormanda eşini arayan Pars’ın bu arayışı Ceren ve anlatıcının kavuşmasıyla tamamlanmış oluyor.İkinci el silah sesinin öldüğüne işaret olacağı belirtilen Pars, belki çiftin birleşmesinin kendinin de türünün devamı anlamına geldiğinin bilinciyle,
Reklam