Mert
@wezmert
13 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
İnsan acısı taze olduğunda yaşamak değil de gizlemek ister çünkü korkar etrafından. Acımızı saklamak isterken uzaklaşırız aslında. Önce duygularımızdan sonra bedenimizden daha sonra etraftan ve yavaşça hayattan, hayatımızdan.
Kayboluş acımasız ve savunmasızdır. Bir bedenin göz göre göre çürümesi fakat sinyal verememesidir. Bir el çekip alsın istersin, seni bu dipten aydınlığa çıkarsın, üzüntünü, kederini hatta yaşıyorum derken nefesini kesen düşüncelerini bir çırpıda yok etsin istersin fakat olmaz. Ya da oldu sanarsın, oldurdum dersin bu sefer de hayat yalancı yüzünü gösterir. Yok olursun. Bedenin ağırlaşır, gözlerin etrafında çizgiler oluşturur, zihnin yavaşça hayatını ele geçirir ve yok olursun. Zamanla asıl yalanı ortaya sen çıkartırsın yok ola ola için ağlaya ağlaya bir gülümseme saçarsın etrafa. Var oluşunu anlamlandırmaya çalısan yalandan acı bir gülümseme..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dış görünüş çoğu kez yansıtmaz içinin ne olduğunu. Oysa dünya hâlâ süslerle avunup aldanıyor.
eski sayfalarıma baktığımda,
kötülükten söz ettiğimi görüyorum.
küçük, ezilmiş ve ruhsuz kötülüklerden
birkaç parçası kayıp, birazı kaçmış
çoğu kısmı rüzgarlarla savrularak geçti
hayat denen deniz metaforumun
ve benim gemimi öyle sağlam yapmışlardı ki
ne dalgalar, ne buzdağları ezebilmişti
bundan, öylesine deliklerle gittiğimi görmüştüm
ne batabilmiştim, ne de ayaktaydım tamamen
dışımda sayılamayacak kadar suyla mücadele ederken,
ben içime kadar girmiş damlalarla batabilmiştim
o dönemler kötülük, bu gemiye saldıran korsanlardı
tabii kafamda, birlik ve beraberlik kavramları vardı
siren sesleri, uçan kuşlar, kapanan gözbebekleri
allı pullu bebek elbiseleri ve uzun kovalamacalar gibi
büyüdüm, düşmanın top atan değil,
topu tutar gibi yapan olduğunu öğrendim
her batan gemimin sebebinin,
tayfamın işgüzarlığı olduğunu kavradım.
her zaman içimizdeydi düşman,
her zaman yarabandının altında dururdu yara
dışarıdan sağlam, akıntısız dururdu her şey
içi koca delikler, büyük kanamalar taşırken