akan gözyaşı kurur. o unutamadığın, artık hatırlamadığın olur. hayal dediklerin gözünün önüne gelir, yaşantın olur. olmaz dersin, tanıdığın biri yabancı olur. yabancı, birden “kalbin” olur. dün düştüğün yer, bugün dik yürümene sebep olur. sonra düştüğün yerin adı, “iyi ki yaşamışım.” olur. kızarak yaşarsın ama... “neden ben?” diyen isyanların, seni sen yapmaya vesile olur. şimdi hayat kötü diyorsun. bir gün aniden güzel olur, sana tüm kötülükleri unutturur...
Ölümle biten yaşam saçmadır, evet. Bunda kuşku yok.
Ama, yaşam ölümle bitiyor diye, kapayacak mıyız gözümüzü, yüreğimizin kapılarını bu yaşanası dünyanın güzelliklerine,
bunlar yanında insanların acılarına, çaresizliklerine? Mademki, yaşıyoruz, yaşadığımız sürece mutlu olmaya,
sağımızda solumuzda mutluluk yaratmaya bakmalıyız.
Mutluluk, bir yerde ve her yerde, hiçbir şey beklemeden
dünyayı, insanları sevmektir.