Hainliğimin nedeni mutsuz oluşum. Herkesçe reddedilip nefret edildiğim doğru değil mi? Yaratıcım olan sen bile beni ellerinle parçalayabilsen, mutlu olacaksın. Bunları göze alarak söyle bana, neden insana, onun bana merhamet ettiğinden daha fazla merhamet edeyim? Şu buz gediklerinden birinin içine fırlatabilsen beni, kendi eserinin sonunu getirsen, yine de cinayet demezsin adına. O halde ben, beni hor gören insana saygı mı duyayım?
Güneşi ya da yıldızları bir daha göremeyecek, yanağımda oynaşan rüzgarı hissedemeyeceğim. Ancak ışık, duygular ve hisler kaybolup gittiğinde ulaşabileceğim mutluluğa. Bundan birkaç yıl önce dünyevi görüntülerle ilk karşılaştığımda, yazın tatlı sıcağını hissedip yaprakların hışırtısını, kuşların cıvıltısını duyduğumda ve tüm bildiğim bunlardan ibaretken, ölüm beni ancak ağlatırdı. Şimdi ise tek tesellim oldu.