İbrahim Açıkgöz
@whitewalker
Geek. Waiting for some action...
36 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Merc with a mouth manga olarak karşımızda, Deadpool kendi tüm klişelerini yerine getirirken Japon manga klişeleri ile dalga geçiyor. Manga okuru değilim ama keyifliydi yine de. 4. duvar kırılıyorsa artı puanı basarım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yerdeniz Büyücüsü orijinal romanı okumadan direkt olarak çizgi romanını okuduğum ilk eser oldu. Çizgi roman ya da grafik roman okumayı en sevdiğim tür bir yandan zaten, e Yerdeniz de klasik bir fantastik bir eser olmasıyla ilgimi çekmişti zaten. Fred Fordham'ın panellerine/çizimlerine bayıldım, klasik çizgi roman çizgilerinden epey farklı bir tarzda ve eserdeki kimi sayfaları birer tablo olarak çerçeveletip odama asmak istedim okurken. Çizgi roman orijinal eseri de daha fazla merak etmemi sağladı, çizimlerle anlatılan kısımlar romanda nasıl kelimelere dökülüyor okumak istiyorum. İlk kez okurken hayalimde kuracağım bazı şeyleri çizgi romanda görmüş oldum, bunu çok sorun eden bir yapım yoktur. Kitapta da Yerdeniz evreninin haritası falan vardır illa ki zaten.
Kimi noktalarda Yüzüklerin Efendisi, Dune, Kral Katili Güncesi gibi klasik eserlerle de bağlantı kurduğum bu eser kesinlikle daha önce okumam gerekenler arasındaydı.
"Hepsi bir şaka! Herhangi birinin şimdiye kadar değer verdiği ya da uğrunda mücadele ettiği her şey... Her şey korkunç, çılgın bir komediden ibaret!"
İkonik panelleri, ikonik monologları, ne diyebilirim ki tam bir klasik.
Ne diyebilirim ki? Yaratılmış en ince düşünülmüş ve pek çok çeşitli alanda yetkin bir bakışla yazılmış kurgu evrenin kısa ama bir o kadar öz bir miras hikayesi.
Dune: Part 3 fragmanını izledikten sonra gaza gelip tekrar okumaya başladığım Dune Mesihi, ilk okuyuşumda beni en başta kurulan entrikalar ile etkilemişti. Her yeni okuyuşumda ise ne olacağını bilmeme rağmen karakterlerin düşünce denizlerinde yol almak inanılmaz keyif veriyor bana.
Aslına bakınca çok bir "olay"ın olmadığı "düşünceler"in büyük yer tuttuğu serinin bu ikinci kitabının uyarlaması nasıl olacak epey merak ediyorum. Yıl sonu gelsin de izleyelim.
Sandman 10 en başta ismi ile diğerlerinden ayrılan farklı bir cilt oldu benim için. Zira cildin orijinal ismi Wake, bildiğim İngilizce kadarıyla uyanış gibi bir anlama geliyor ve Türkçe çevirisi matem olmuyor ama ikincil anlamlarından biri olan ölüyü bekleme, ölünün başında bekleme gibi seremonik bir anlamı olduğunu öğreniyorum sonra. Bizim kültürümüzde de böyle bir durum, kavram, bu durumu karşılayan bir kelime yok sanırım. Bizde ölünün ardından yas tutulur, bu da Matem çevirisini uygun kılıyor sanırım. Benim için bir tık "lost in translation" durumu oldu sanırım. Ama Uyanış olarak düşünürsek de keyifli bir anlam çıkıyor sanırım: Morpheus öldü ve yeni bir Dream uyandı.
İlk kez 8. cildin sonunda gördüğümüz, 9. ciltte nasıl gerçekleştiğini öğrendiğimiz olay üzerine Morpheus'un cenaze törenine şahit oluyoruz.
Sandman'in klasik döneminin sonu olan bu cilt içinde sevdiğim pek çok şey oldu. En başta bizim de hikaye akışı içerisindeki rüyanın bir parçası olarak akışta yer almamız, kritik yardımcı karakterlerin kendilerine bu anma töreninde yer bulmaları, konuşmaları, dahiliyetleri yani. İlk ciltten sonra neredeyse hiç dahil olmadıkları için klasik DC karakterlerinin varlığı, hayatın ve şeylerin anlamına dair bazı etkileyici yazımlar/replikler, Dream'in tabutunun şekil değiştiren yapısı ve yıldızlara karışması sonunda, Yıkım'ın yaptığı gibi belki de bu yönden ve Death'i ilk defa siyah dışında bir renk içinde görmek... Tüm bunlar hoşuma giden detaylardı bu cilde dair. Anma töreni sonrasındaki üç kısımdan ise en sevdiğim kısım ise belki de en favori Sandman yardımcı karakterim olan Hob Gadling'in hikayesine son bir kez şahit olmaktı. Sürgünler ise yine muazzam bir hikaye anlatımıydı kanımca, Yumuşak Yerleri bir kez daha görmek de muhteşemdi zira. Bu sona, Gaiman'ın vermek
