ben kötü biriydim.
ama bu yüzden değil, bu kadar acımasız olduğum için ağladım. insanların acılarına sızdığım için ağladım. çocukken üzerime kapanan kapılar ve ardında bırakıldığım odalar yüzünden ağladım.
belki sevgisiz büyümüştüm ama nefret çok iyi öğretilmişti bana bu dünyada, tüm o nefreti unutabileceğim bir günün gelmeyeceğini bildiğim için ağladım.
“bir suç işlediğinde dahi başın dik olsun, eğme. yaptıysan yaptın. sonuçlarıyla yüzleşecek olan yine sensin ama cesurca yüzleşmelisin, yalnızca korkaklar kaçar. insanlar yüzlerce suç işliyor, yüzlerce hata yapıyor her gün… hiçbiri bunun için çarmıha gerilmiyor, toplumca aşağılanmıyor; sırf gölgelerde kaldığı için günahları.”
“eski bir hikaye, değil mi? ne oldu? sen sevdin o sevmedi mi?”
o beni bazen sevdi. o bazen’lere tutundum ben de, bıçağın keskin tarafına hayatım pahasına tutunduğumu fark etmedim bile.