bu hayatta ilk tokadı hangisine yediğimi hatırlamıyordum ama ben, sol yanağımı çevirip, yere yasladım. kollarımı iki yanıma olabildiğince açtım ve avuçlarımla talaşlara bastırdım. üşüyordum ama kesinlikle umurumda değildi. çünkü ben evimle kucaklaşıyordum!
galiba biraz da ağlıyordum. ama çok az! çünkü "ağlama!" derdi. "ağlamayacaksın!" ben de hemen silerdim gözyaşlarımı. galiba bu yüzden, özgürlük denince, aklıma hep, insanın istediği kadar ağlaması geliyordu.