Bilge Gürbüz
@wintermute
Acta est fabula
Açıkçası bambaşka hislerin, arzuların ve elbette bunlara sebep olabilecek çocukluk anılarının neler olabileceğine dair değişik bir deneyim oldu benim için bu kitap. Açıkçası herifin cinsel fantezileri benim taban tabana zıttım olsa dahi, kendini ifade edişi ve derinlerden vurguladığı psikolojik(veya psikanalitik mi deniyor? uzmanlık alanım değil) çıkarımlar ve temeller oldukça ilgi çekiciydi. Sırf bu zihindeki birini anlamak için dahi okunur. Elbette olayların ve muazzam bir kurgunun değil lakin alışık olmadığımız bir zihnin ve hislerin romanı. Olay/Kurgu seven biri olduğum halde bu kitabı tavsiye ediyorum. Ekstradan ufku az da olsa genişletebileceğini ve insanı başka okumalara yöneltebileceğini umut ediyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İş Bankası Yayınları'nın çevirilerinden midir bilmiyorum, Antik Yunan eserlerinin dili bana çok hoş geliyor. Hem sanatsal, hem duyguları yaşatıyor hem de olan biteni açıklığa kavuşturuyor. Bu eserde de yalnızca olay örgüsüyle değil aynı zamanda sanatın zerafetiyle de okumaktan maksimum keyif aldım. Reading pleasure overdose diyebilirim.
Aiskhylos, yalnızca Tanrılara karşı gelerek ateşi kaçıran Prometheus'u anlatmıyor. İnsanların bir gün sanatla, bilimle Tanrıları dahi devirebileceği mesajını veriyor metinde. Prometheus ateşi çalıp insanları eğittiğinde yalnızca Zeus'u kızdırmadı elbette, bir yandan da insan soyunu bilgin kıldı. İnsan soyuna Tanrısal bir şey verdi, üretme yetisi ve aklını kullanma kabiliyeti verdi.
Peki metaforik olarak Tanrılara karşı gelinse bile, esasında zorbalara, keyfi yasalara, diktatörlere karşı aklın her daim ayakta kalacağını ve bu bahsi geçen sıfatlarla anılan güç sevdalılarının bir gün elbet yok olacağını da belirtmiyor mu? Kesinlikle bunu yapıyor. Güçle elde edilen her şey geçicidir lakin akılla yapılan kalıcıdır.
Bu romanın iki eleştirisi yapılabilir. İlki yarattığı etki bazında, ikincisi ise romanın içeriği hakkında. İlki kesinlikle olumlu yönde olacaktır zira Yüksek Şatodaki Adam romanı sayesinde, Alternatif Tarih de bir bilim kurgu alt türü olarak genel geçer kabul gördü ve dahası, kurgu edebiyatında muazzam ufuklara uzanan kapının kilidi açıldı. Hayal gücü yine üstün geldi.
İkinci eleştiri ise olumsuz olacak. Zira Philip K. Dick tasvirleri zayıf, aksiyon sahnelerini de tam yansıtamayan bir yazar. Hal böyle olunca, kurgulanan muazzam dünya oldukça yavan, hatta vasat altı yansıtılabilmiş. Böyle bir dünyaya aksiyon şart demiyorum lakin devam romanına girişip bırakmasını şahsen bu gerekçeye bağlıyorum zira kaçınılmaz olarak iş o noktaya varacaktı. Öte yandan Nazilerin ve Japonların galip geldiği ikinci dünya savaşının şekillendirdiği dünyada, 1960lar Amerikası da oldukça ilgi çekici tabii. Lakin ne Amerika, ne de dünya hakkında elle tutulur çok fazla bilgi veremiyor Philip. Paranoyası, sanırsam o dönem kazık yediği kız arkadaşı yüzünden neredeyse şıllık diye nitelendireceği kadın karakteri, yine o dönemler merak saldığı Japon/Uzakdoğu kültürü(onur vs.) ve çubuk atma falı gibi etkenler o kadar çok yer işgal ediyor ki, çevreye hiç değinmiyor. Yani antikadan, çubuk falından biraz daha kısıp dünyayı tasvir edebilirdi değil mi? Metnin İngilizcesi de yine bu konuda fevkalade yetersiz.
Üstüne üstlük, Amerika'nın Nazi işgali altındaki kısmı romanda yer edinemiyor. Bu büyük eksikliği uzun uzadıya yazmama gerek yok. Roman çok yavan ve basit kalmış.
Ek olarak Yüksek Şatodaki Adam bir "What If" yani "Ya böyle olsaydı" sorusunun cevabı değil. Romanın mesajı açık ve net: Dünya savaşlarını kimin kazandığı mühim değil, ABD ve Kapitalizm ekolü öyle bir global etkiye sahipti ki, dünyanın
